Hardloopwedstrijd in Spello Umbrie

Het is herfst in Umbrië. De landschappen en Umbrische heuvels staan volop in de herfstkleuren geel, oranje en rood. De olijvenoogst is nog aan de gang, maar loopt ook langzaam ten einde. Nu heb je elk weekend het evenement "Frantoi Aperti". Spello, Castiglione del Lago, Trevi, Gualdo Tadino en nog meer plaatsjes staan gedurende het evenement in het teken van de nieuwe olijfolie, olio novello.

Tijdens mijn bezoek in Nederland is er weinig van gekomen serieus te trainen. En daarbij was mijn Garmin niet opgeladen, wat heet dat ik de keren dat ik ging lopen, zonder tijd liep. Dat is vrij irritant want ik had geen idee hoe snel ik ging. Maar misschien was het ook prima een paar keer zonder mijn horloge hard te lopen. Het is toch een soort "manie" die tijd.

Vandaag heb ik weer eens een hardloopwedstrijd gelopen in Umbrië. Dit keer was het in Spello, een plaatsje dichtbij Assisi. Het was een 10,6 km wedstrijd. Met vrienden van onze hardloopgroep vertrokken we al erg vroeg uit Castiglione del Lago. De start was om 9.30 uur.

Ik was niet echt in vorm, maar het parcours was adembenemend zo mooi. Spello is niet plat, je loopt in het begin de heuvel op waardoor je bijna als het ware stil stond met lopen. Maar al snel liepen we weer heuvel af op een pad door de olijfgaarden richting Assisi. Een prachtig parcours. Ik heb genoten en eerlijk gezegd ook niet zo zeer op tijd gelopen. Mijn eindtijd is 47.42, dat is gemiddeld 4:30 per/km.

Na afloop bij de "ristoro" oftewel de drank en eetpost kon je heerlijke bruschette krijgen met verse olijfolie. Warme thee, water maar ook witte wijn! Ik ben 2e van mijn categorie geëindigd. We mochten dit keer een prijs uitkiezen zowaar. Dit keer nam ik geen wijn, maar Limoncello!

Een weekend in Reggio Emilia

Als ik met vrienden op pad ben is het vaak vanwege een hardloopwedstrijd. Is het niet voor een marathon, dan is het wel voor een halve marathon of een 10 km wedstrijd. Er moet gewoonweg gelopen worden.

Zo ook afgelopen zondag liepen wij de Maratona d'Italia van Carpi, Reggio Emilia. Dit keer stond de halve marathon op de planning. De start was in Maranello, de stad van Ferrari, en de finish was in Modena.

Ik begon perfect. Ik liep 14 km in het uur, maar daarna sloeg de vermoeidheid erin. Tijdens de laatste paar km heb ik het tempo van 4.17/km niet meer kunnen volhouden. Mijn benen waren op. Ik keek op mijn Garmin horloge, en ik kreeg al snel het vermoeden dat ik mijn PR niet zou verbeteren. Ook omdat ik ontzettend moe was. Mijn eindtijd is 1.32,06. Zeker niet slecht, want het zijn maar een luttele 30 seconden boven mijn PR. Maar toch...

Na de wedstrijd stond uiteraard een uitgebreide lunch in de planning. Dat is een van het voornaamste als we erop uit gaan. Lekker eten en drinken. Want zeker na een enorme inspanning verdienen we een heerlijke lunch met veel pasta, vlees, wijn en.. gelato! De lunch was dit keer in l'Osteria del Torchio in Modena.

De keuken in Reggio Emilia is weer heel anders dan in Umbrië. In Reggio Emilia drinken ze Lambrusco en eten ze o.a. tagliatelle alla Bolognese, tortelloni, gnocco fritto, stracchino en nog veel meer andere lekkere gerechten. Pasta's en risotto's zijn gedecoreerd met balsamico azijn en plakjes parmezaanse kaas. Dat zul je in Toscane of in Umbrië nauwelijks zien. De tortelloni zijn vaak gevuld met ricotta kaas en spinazie. Heerlijk! En dan heb ik het nog niet over de sauzen bij deze pasta... Je kunt tortelloni eten met gesmolten boter en salvia, maar ook met romige tomatensaus en parmezaanse kaas, de "tortelloni vecchia Modena".

Gnocco fritto is weer iets anders. Dat wordt of als antipasto gegeten of als secondo. Gnocco fritto is gefrituurd deeg die je open snijd en vult met stracchino kaas en diverse soorten affettati (ham, capocollo, gedroogd ham of salami). Daarbij geven ze je apart "tigella", dat zijn kleine ronde broodjes uit de oven. Deze eet je met Nutella, jam of als je wilt met een soort "varkensvet".

Restaurant l'Osteria del Torchio is dichtbij de snelweg (A22 en A1), ideaal te bereiken voor als je met de auto bent. Het is een echt Italiaans familierestaurant waar je zeker moet reserveren op zondag. Veel Italiaanse families en gezinnen gaan dan uitgebreid lunchen.

Niet ver vandaan is 4 Madonne Caseificio dell'Emilia. Dat is een zuivelfabriek, één van de grootste "kaasfabrieken" van de Parmigiano Reggiano (parmezaanse kaas) in Reggio Emilia. We wilden eerst alleen een stukje kaas kopen om mee naar huis te nemen, maar omdat we een rondleiding in de kaasfabriek konden krijgen (kosten 5 Euro pp), twijfelden we geen moment. Veel te leuk om mee te maken!

Van A tot Z werd ons haarfijn uitgelegd hoe de kaas wordt gemaakt. Alle werkplaatsen hebben we gezien, en het magazijn waar de kazen liggen te rijpen. Wat is dat immens groot, je gelooft je ogen niet!

Na afloop mochten we verschillende soorten kazen van de Parmigiano Reggiano proeven. Van jonge kaas tot oude kaas (rijping : 12 maanden, 18 maanden, 24 en 36 maanden). De meeste Parmigiano Reggiano die wij in de supermarkt kopen is 24 maanden oud.

Een interessante belevenis om te zien hoe deze beroemde kaas wordt gemaakt en wereldwijd wordt verkocht. Al het melk dat ze gebruiken voor deze kaas komt uit deze omgeving. Ongelooflijk! En moet je eens kijken hoeveel ze maken.... Dus de melk komt niet eens uit een andere regio van Italië, laat staan uit Nederland. De Parmigiano Reggiano heeft ook niet voor niets een DOP merk! Daar zijn ze apetrots op.

En waarom 4 Madonne? Omdat langs de snelweg een klein "kerkje - altaar" staat met vier verschillende Madonna's. Je ziet ze niet duidelijk op de foto maar ze zijn er wel.

Een bezoek aan Nederland

De tijd van wijnoogst is aangebroken. De olijven worden binnenkort geplukt. Het is weer herfst in Umbrië!

Mijn bezoek in Nederland vorige week was kort maar krachtig. Ik ging 1 dag naar de Social Media Marketing Week Rotterdam, en verder een paar dagen bij mijn ouders doorbrengen.

Voor de Social Media Marketing Week in Rotterdam had ik de "Wednesday" pas: Social & Innovation in Business. Het was een interessante marketing dag met veel tips & tricks. Ik heb de meeste presentaties bijgewoond, zo ook die van Jordi van de Bovenkamp. Heel leuk! Jordi is directeur bij Boomerang Create, een zusterfirma van de welbekende Boomerang Media (bekend van de Freecards die je kunt vinden in bars en cafés). Boomerang Create maakt social content voor o.a. KLM en Heineken.

De beroemde kopbal van Van Persie!

Heineken bier Kampioenschap

Ik keek mijn ogen uit. Veel informatie was mij al bekend, maar ik heb er ook geleerd.

Het ging door mijn hoofd dat de zaken hier in Italië toch anders lopen.

Ik woon in een middeleeuws dorp in Umbrië. En dan ga je naar zo'n bijeenkomst in een stad als Rotterdam. Ik kan niets anders zeggen dat het contrast enorm is. Social media biedt zoveel mogelijkheden. Alles is digitaal, praktisch en snel. Maar hier?

Italië loopt achter. Misschien dat het in het Noorden iets anders is, maar in midden Italië is het soms werkelijk alsof je terug gaat in de tijd. De tijd waarin je de rekeningen contant moet betalen bij het postkantoor. Ik spreek uit ervaring.

Bij het postkantoor is het altijd druk. De persoon achter het loket stempelt, knipt, belt en haalt de formulieren door een "ratel"machine. Je tekent daarna het formulier en je hebt betaald! En dat niet alleen, zodra je wordt geholpen staan de mensen die na jou komen bijna naast je om even iets tussendoor te vragen aan de persoon achter het loket. Dat doen ze ook als je bij de dokter zit, "dottoressa, ho solo una domanda veloce". Heel normaal, maar niet voor de "dottoressa" natuurlijk en ook niet voor mij of voor de patient in deze. Over het algemeen is wachten achter de streep of op je beurt voor een aantal "locals" vaak een uitdaging.

Je moet het meemaken...

Maar aan de andere kant kan Nederland ook weer leren van Italië. In Italië hebben we een eetcultuur. In Nederland is dat ver te zoeken. Bij de Social Media Marketing Week kregen we als lunch kadetjes, en in de oven opgewarmde saucijzenbroodjes met wat fruit toe. Er was niks te drinken, zelfs geen water. En ook geen melk!

Dat is hier ondenkbaar. Ook al is de crisis duidelijk voelbaar in Italië. Op eten en drinken wordt niet bezuinigd. Dit wil niet zeggen dat ik verwend ben, maar ik vind kadetjes met een plakje kipfilet en een blaadje sla niet meer van deze tijd. Mee eens?

Nederland heeft echt wel lekker eten, vind ik. Als ik in Nederland ben ga ik altijd vis eten. Maar ook de frietjes van Bram Ladage en de appeltaart vind ik onuitstaanbaar. Zijn dit misschien opties voor een lunch bij de Social Media Marketing week? Nee, maar misschien wel luxere pistolets met Hollandse kaas of Ossenworst? Of is dat weer echt Amsterdams? Maar wat dacht je van een kopje tomatensoep? Ik noem maar wat hoor.

Kibbeling

Nu ben ik weer een week in Umbrië, en twee hardloopwedstrijden heb ik al gelopen. Eén in Montepulciano, Toscane en één in Foligno, Umbrië. Pici, wijn en ijs zijn de revue allang gepasseerd. De kadetjes mis ik niet, en ook het weer in Nederland niet. Maar wel ..

trainen voor de halve marathon van Carpi

Ik zit op schema. De trainingen zijn zwaar, ik kan niks anders zeggen. Ik train zo 4 tot 5 keer in de week. Ik ben mijn conditie aan het verbeteren. Bij de ene wedstrijd loop ik wat sneller dan bij de andere, afhankelijk van hoe ik met voel. Nu moet ik a.s. zondag bij de halve marathon van Colle val d'Elsa "Sempre di Corsa" 2 x 7 km in 4:30 lopen, en 3 km in 5:00. De rest zie ik wel. Maar het is pittig. En dit alles voor de Carpi halve marathon op 11 oktober. Ik train me het lep lazarus.

Het is nooit vlak in Umbrië en in Toscane. Met trainingen en wedstrijden loop je bijna altijd in de heuvels. Behalve in Castiglione del Lago, het plaatsje waar ik woon, daar is het redelijk vlak.

Gisteren had ik een zware training. Ik zag er als een berg tegenop, ik moest 500 meter in 2 minuten lopen, dat is 4 min/km. Dat is hard. En nooit gedacht dat het me zou lukken, maar het tegendeel bewijst weer. Hier de link van mijn Garmin Connect.

De zomer is voorbij, het najaar staat weer voor de deur. De periodes van halve marathons en marathons komen er weer aan. Maar ook de seizoenen van de nieuwe wijnen, olijfolie, kastanjes en everzwijn. De jacht op everzwijnen is al begonnen of begint binnenkort. De wijnoogst is bijna.

De tijd vliegt, a.s. dinsdag vlieg ik vanuit Rome naar Rotterdam voor het Social Media Week event in Rotterdam. Ik heb er veel zin in!

Hier in Umbrië is het nog > 25 graden, in Nederland is het kouder en regenachtig, hmmm. Dat wordt truien aan doen. Dat ben ik nog niet gewend, maar ik vrees dat ik geen keus heb.

Lago di Montepulciano

rauwe ham

Ik heb afgelopen zaterdag een rauwe ham gewonnen bij een hardloopwedstrijd in Umbrië. Ik was 1e van mijn categorie. Ik was de enige, dus dat was niet zo moeilijk.

De afgelopen weken train ik weer veel. Ik heb een doelstelling voor ogen, de halve marathon in Carpi, Modena. Een snelle halve marathon waar ik een PR wil lopen. Ik denk overigens niet dat het gaat lukken, maar ik doe mijn best. Tot nu toe is mijn PR in Pisa 1.31.

Prijzen winnen bij hardloopwedstrijden in Toscane en in Umbrië is vrij normaal. In Nederland heb ik nooit iets gewonnen. En moet je nu kijken!

Ik heb dus onlangs een hele ham gewonnen. Tja, moet ik daar blij mee zijn? Bij de delicatessenwinkel bij mij om de hoek heb ik gevraagd wat het mij op zou brengen als ik de rauwe ham zou verkopen. Ik moet rekenen op 8 Euro per kilo. Een hele ham weegt ongeveer 8 kilo, dus reken maar uit.

Of ik hou de ham. Maar wat moet ik in vredesnaam met 8 kilo rauwe ham? Ik zal dan vanaf nu tot volgend jaar september ham "moeten" eten. Get, alleen al het idee.
En wat als ik het weggeef? Aan een goed doel? Dat zou misschien een optie zijn. Opsturen naar Nederland?

Hoe dan ook ik zit ermee opgescheept en ik weet niet wat ermee te doen. Daarbij heb ik ook nog een hele "capocollo" in de koelkast liggen. Gewonnen in San Savino bij een 8 km wedstrijd. En laten we het maar niet over de wijnen hebben. Ik kan een wijnkelder beginnen!

Ik ben onlangs begonnen met het verorberen van een hele salamiworst die ik heb gewonnen bij een hardloopwedstrijd in Fabro. Maar dat is me nu al aan het tegenstaan. Ik doe mijn best, maar het is veel.

Of ik snij de ham in stukken en ik laat ze vacuum verpakken. Dan kan ik elke keer een stuk opeten. Maar dan nog, met het vele hardlopen is varkensvlees elke dag niet goed. Voor iedereen is het overigens niet goed. Wel lekker natuurlijk.

Isola d'Elba

Voor de eerste keer ben ik op het eiland Isola d'Elba (Toscane) geweest. Elba ligt op ongeveer 10 km afstand van het vaste land Italië. Met de veerboot vertrek je vanaf Piombino naar de hoofdstad Portoferraio.

Op weg van Piombino naar Portoferraio

Portoferraio

Gewoonlijk is het vanaf Castigione del Lago ongeveer 2,5 uur rijden naar Piombino. Maar de heenreis verliep anders dan gepland. Vanwege wegwerkzaamheden op de route naar Grossetto was er een omleiding door de Toscaanse bergen. Maar Italië is Italië niet als je wordt omgeleid, en weer via dezelfde weg terug wordt geleid. Al met al is het wel goed gekomen, alleen je rijdt een beetje extra om...

Het was twee jaar geleden dat ik laatst heb gezwommen in de zee. Het was een korte vakantie op Isola d'Elba weliswaar, maar genoeg om te genieten van het warme weer, de mooie stranden en het lekkere eten op het eiland.

Topinetti

Sansone

Sansone

Terranera

De twee stranden die ik kan aanbevelen zijn het rotsstrandje Terranera in Porto Azzurro, en Sansone in Portoferraio. Het kan er weliswaar druk zijn, zoals in Sansone, maar de uitzichten zijn subliem, het water is kraakhelder en de stranden zijn schoon. Alsof je in Sardinië bent. Met je snorkel kun je de mooiste vissen aanschouwen.

Isola d'Elba is ook een eiland voor sportliefhebbers. Hardlopers, fietsers, duikers.. je komt ze overal tegen. Vanaf Porto Azzurro kun je mooi lopen naar Capoliveri. Capoliveri is een klein bergdorpje waar vandaan je 's avonds bij zonsondergang een geweldig uitzicht hebt over het eiland en de andere eilanden die je verder weg ziet liggen.

Uitzicht Capoliveri

Van de drie dagen heb ik twee keer hardlopen. 1x 12,75 km en 1x 8 km. Op mijn schema stond voor maandag 8 km : 5 min/km, zonder dat ik op het schema had gekeken heb ik gewoon gelopen wat ik moest lopen. Alsof het op mijn lijf stond geschreven...

Het trainen gaat heel goed overigens, dat is heerlijk. Dit is de route die ik heb gelopen Garmin Connect. Je moet wel een beetje oppassen op het verkeer op de weg, maar als je eenmaal naar boven richting Capoliveri loopt is het goed te doen.

De zomeravonden zijn lang op Elba, de dorpjes zijn vol met souvenirwinkels, restaurantjes, pizzeria's, wijnbarretjes, gelateria's en noem maar op. Over het algemeen vind ik dat de dorpjes veel op elkaar lijken. In elk plaatsje heb je wel 4 of 5 parfumwinkels van Acqua dell'Elba. Een parfum afkomstig van het eiland Elba. Bijna elke vrouw wil wel zo'n "aandenken" toch? Een heerlijke parfum die je doet denken aan de mooie stranden en het heldere water. Er zijn ook winkels van Acqua dell'Elba in Turijn, Florence, Siena en Milaan.

De terugreis verliep via Marina di Cecina (Toscane). Daar stond mijn mountainbike. Dit was nu een goede gelegenheid om de fiets op te halen. En wel na drie jaar! Vanuit Piombino zit je binnen 40 minuten in Cecina. De banden waren erg zacht, de remmen moesten nagekeken worden, kortom hij begaat nu een facelift bij de fietsenmaker in Castiglione del Lago. Het ziet er naar uit dat ik binnenkort naast het hardlopen ook mooie fietstochten zal gaan maken in Toscane en in Umbrië!

Bettona halve marathon

Geen idee had ik nog wat ik op deze zondag zou gaan doen. Ik ben niet zo'n planner meer als voorheen. Zeker in de weekenden is het bekijken wat er op mijn pad komt. Het ligt er ook aan. Als ik de emails moet beantwoorden en de aankomsten moet doen (die zijn vaak op zaterdagen en zondagen), ben ik regelmatig in Castiglione del Lago. Althans, ik blijf paraat. Maar als ik een weekend andere werkzaamheden moet doen... dan kijk ik eerst wat er zo te doen is in Umbrië. Ik vind het leuk om naar sagra's te gaan bijvoorbeeld. Of gewoon een plaats te bezoeken zoals Assisi, maar vooral.... hardlopen!

Vandaag was de halve marathon in Bettona. Ik had al van te voren begrepen dat het geen makkelijke wedstrijd zou zijn. Nee, dat was het zeker niet. Vanochtend reed ik richting Perugia, Bettona. Met het idee gewoon een halve marathon lekker te lopen. Maar wat viel het tegen. Ondanks dat ik redelijk in vorm ben, en alweer 4x in de week train, was het werkelijk afzien.

Het was zwaar, heuvel op, heuvel af. En daarbij, de gevoelstemperatuur was zeker 30 graden. De "salite" heuvel opwaarts afstanden waren pittig. Soms leek het net alsof je moest klauteren. Met handen en voeten. Laat ik het zo zeggen, het was geen gewone halve marathon maar een "trail". De paden waren onverhard, veel stenen, zand, zon.... uffa.

Ik heb volgens mij nog nooit zo'n zware wedstrijd gelopen als deze. En het is lang geleden dat ik er zo lang over gedaan heb: 1.58,41. Ik moet nu nog bijkomen. Stanca!

Het was een mooie route, en zeker ook een route om te wandelen: Garmin Connect - Bettona Running

Volgens mij was ik 3e van mijn categorie en 10e van de vrouwen. Eigenlijk geen idee. Over het algemeen zegt dat mij vrij weinig. Ik wil gewoon lekker lopen voor mezelf. En genieten van de prachtige omgeving waar ik woon. Want dat is het, het is hier gewoon geweldig.. Het groene hart van Italië, Umbrië.

Van alles en nog wat..

Zoals ik in mijn vorige blog schreef, is het momenteel hittegolf in Italië. Het is elke dag > 35 graden. Gelukkig heb ik een ventilator gekocht die enigszins voor een beetje verfrissing zorgt. Maar daar blijft het bij. Eten doe je nauwelijks, laat staan koken! Het is echt warm in Umbrië.

Maar ik klaag niet, alleen soms zou je willen dat er een regenbui komt waardoor het allemaal wat frisser en koeler aanvoelt.

@ Perugia foto made by Stefan Nieuwinckel

Vrienden van mij uit België en uit Nederland zijn onlangs vertrokken uit Umbrië. Het was gezellig en we hebben samen veel leuke dingen gedaan. Zoals bierproeven bij San Biagio, uiteten, koffiedrinken, Umbria Jazz en bij Michele & Co gebakjes gegeten. Ik heb zelfs voor het eerst in het Trasimeense meer gezwommen met Paul van de Laar. Het was wel wennen al die blubber tussen je tenen, je ziet niet wat er zwemt. Het is gewoon anders, kortom geef mij denk ik toch maar de zee!

Michele & Co in Castiglione del Lago

Birra San Biagio

Strand, tja dat is voor mij erg lang geleden. Te lang geleden. Hopelijk komt daar binnenkort verandering in. De laatste keer was in 2013 toen ik in Donoratico werkte, de Toscaanse kust.

Heerlijk vind ik het om weer te trainen. Je zou dan zeggen, ben je wel wijs in dit hete weer!? Wellicht, maar ik ga dan lopen rond 7 uur in de ochtend. Dan is het 25 graden en prima te doen. Of ik weer een marathon ga lopen weet ik nog niet. Ik heb nieuwe Saucony's waarmee ik heerlijk loop.  Ik voel me weer fit omdat ik 4x in de week train. Heerlijk.

hardlopen in Toscane met Fulvio Massini

10 km run in Rome

In 2010 heb ik de marathon van Rome gelopen voor het goede doel, het Diabetes Fonds. Gisteren 20 juni was er een 10 km loop in het centrum van Rome "Corri Roma". Deze loop deed me denken aan de marathon van een paar jaar geleden. Hardlopen door de eeuwige stad. Wat een geweldige ervaring was dat toch.

Maar nu, met deze run, startten we en finishten we op de Piazza del Popolo. Ook niet verkeerd, integendeel. Deze Piazza is in het verlengde van de Via del Corso, en op een steenworpafstand van Villa Borghese.

Hier het parcours van de 10km door het centrum van Rome:

De wedstrijd begon om 21.00 uur in de avond. Samen met vrienden vertrokken vroeg met de auto uit Chiusi, Toscane naar Rome. We maakten er een dagje uit van. Voordat we de stad ingingen, wilden we eerst een bezoek brengen aan Cinecittà, de cinema stad in Rome. Daar is de tentoonstelling van Steve McCurry "Oltre lo Sguardo". Erg indrukwekkend. Voor wie van fotografie houdt, en van Rome is deze tentoonstelling absoluut een bezoek waard. Van 18 april tot 20 september kun je er terecht.

Voor meer informatie over de tentoonstelling Oltre lo Sguardo, lees dan deze blog: Roads to Rome.

Daarna reden we met de auto via "Via Tuscolana", richting de San Giovanni kerk door het centrum naar de parkeergarage van Villa Borghese. Het regende ongelooflijk hard, waardoor we een tijdje in de auto hebben moeten wachten voordat we uit konden stappen. We hadden helemaal niks gepland waar we heen wilden. Maar lekker struinen en om je heen kijken in een stad als Rome is ook super relaxed.

Eerst gingen we een ijsje eten bij Giolitti. Een van de bekendste en mijn favoriete ijssalons in Rome.

Nadat we de AS Roma store onveilig hadden gemaakt, nou ja ik niet natuurlijk, en ook de Nike Store hadden geplunderd gingen we ons startnummer ophalen.

Zoals gewoonlijk was het erg druk in de stad. Er waren niet alleen veel toeristen, maar ook veel deelnemers voor de wedstrijd. Ja, wie wil er niet door het centrum van Rome hardlopen?

Het was een geweldige 10 km wedstrijd. Goed georganiseerd. Alles liep door het centrum en om elke 3 km had je een drankenpost. Ik heb geen supertijd gelopen. 10 km in 46 min en 45 seconden is niet slecht. Zeker niet voor iemand die momenteel niet veel loopt. En daarbij was het parcours niet plat. Op mijn Garmin stond een gemiddelde van ongeveer 4.37/km. Hmm. Maar, dit heeft me wel weer extra gemotiveerd om meer te gaan trainen, ondanks dat het seizoenswerk is begonnen. Het is momenteel erg druk namelijk. Het is heerlijk, lekker om weer hard te lopen. Geen idee wanneer weer mijn volgende wedstrijd is. Maar meer trainen ga ik zeker weten!

oriëntatieloop

Het moest er een keer van komen, mijn eerste "gara di orientamento". Ik ben een hardloper, maar lopen met een kaart, kompas en chip had ik nog nooit gedaan. Het zijn meestal wedstrijden in dorpjes, bossen, stranden of steden (bijvoorbeeld in Venetië). Er worden menig wedstrijden georganiseerd in Italië. Integendeel, het schijnt zelfs een bekende sport te zijn! Toernooien en kampioenschappen zijn overal in de hele wereld, ook in Nederland dus. Ik had er werkelijk nog nooit van gehoord, tot op de dag dat ik Luca heb ontmoet. Een hardloper in hart en nieren.

Het weekend begon goed. Op weg van Umbrië naar Veneto afgelopen zaterdag namen we Giovanni uit Sinalunga mee. Sinalunga is een plaatsje in Toscane niet ver van Castiglione del Lago. Giovanni is iemand die wij nog niet kenden. Hoe dat zo? Tegenwoordig kun je via Bla Bla Car iemand een lift geven. Je kunt je inschrijven als chauffeur, maar je kunt je ook aanmelden voor als je een lift wil. Dat laatste had Giovanni gedaan. Hij moest in Treviso zijn, en wij gingen met de auto die kant op. 

Bla Bla Car is een interessant middel om je voor een goedkope prijs te verplaatsen. Is het betrouwbaar? Je kunt recensies lezen van lifters en chauffeurs op de website, maar dan nog zou ik het denk ik ook nooit doen. Als ik met iemand samen zou zijn, allicht. Maar alleen? 

Giovanni was duidelijk een Bla Bla Bla Bla Bla persoon, wat betekent, een enorme prater! Hij kwam uit Sardinië en werkte al een tijd in Toscane. Hij had drie dochters, van wie ik alle foto's op zijn telefoon heb gezien. Onderweg maakten we tijd voor een kopje koffie bij de Autogrill. Daar waren we wel aan toe. Giovanni was ontzettend aardig, leuk hem ontmoet te hebben.

Na 3 uurtjes rijden zetten wij hem af op het station van Padova waar hij de trein nam naar Treviso, hij ging daar een Mercedes kopen. En wij gingen weer verder naar het Noorden, Belluno.

Zondag 24 mei was mijn eerste "gara di orientamento" in Vazzola samen met Luca. Vazzola is een klein plaatsje niet ver van Treviso. Ik hoorde bij OK Montello ASD, een atletiekvereniging in Treviso. Ik moest maar 2-3 km hardlopen. Eerlijk gezegd schoot de warming up er dit keer bij in. Ik vond het belangrijker te begrijpen hoe ik de kompas en kaart moest lezen! Ik deed wat tests met andere mappen. Wat een drama. Ik dacht, ik ga verdwalen!

De kompas en kaart moesten naar het noorden wijzen. Ik had de chip om mijn wijsvinger en de kompas om mijn duim.  Ik deed de gele route, dat was de op een na makkelijkste wedstrijd. Ik startte, pakte de kaart en.... waar moest ik heen?! Ik had geen idee! Andere lopers volgen was geen optie, want die hadden een andere kleur kaart.

We startten omstebeurt. Ik liep van rechts naar links. Ik zocht de kerk waar de nummer 1 - 40 was voor de chip. Ik deed er 9 minuten voordat ik het had gevonden, ongelooflijk. Ik had op dat moment het idee dat iedereen alles zo kon vinden, behalve ik. En niemand die me mocht helpen, ik moest het zelf doen. Dat is oriëntering, je loopt en leert kaartlezen tegelijk.

Nadat ik de nummer 1 - 40 bij de kerk had gevonden ging ik op weg naar nummer 2 - 44, richting de wijnvelden. Ik concentreerde me op een gegeven moment alleen op de kaart, want ik wilde niet weer verdwalen. Die hele kompas om mijn duim zat er voor niks. Ik gebruikte het niet. Maar ondanks dat ging het ging steeds beter, zowaar. Ik maakte foto's, en keek om me heen. Ik vond het eigenlijk wel leuk!

map met kompas

checkpoint voor de chip

Alle 10 punten op de kaart had ik gevonden: 2,2 km in 37,55 min. gelopen. Het was een loop in en rondom Vazzola. Bij de finish moest ik mijn chip downloaden. Ik kreeg gelijk het resultaat te zien. Jeetje, ik was 19e geworden van de 20. Dus dit keer geen prijs, maar ook geen laatste!

finish

Ik vond het prima, ik was al heel blij dat ik de route had uitgelopen. De volgende keer probeer ik het weer. Een leuke ervaring, al zeg ik het zelf.

wijnvelden in Veneto, provincie Treviso

Rotterdam marathon

Het is ruim twee weken geleden dat ik de marathon van Rotterdam heb gelopen. Maar het lijkt wel gisteren. Wat een ervaring, en wat een leuke marathon!

In Italië heb ik heel hard getraind. Ik wist wat mij te wachten stond, dit was mijn 8e marathon. Ik wilde in Rotterdam een PR lopen, wat mij in 2013 in Venetië helaas niet is gelukt.

Bastiaan uit Rotterdam had mij een trainingsschema opgestuurd om mij optimaal te kunnen voorbereiden. Vier keer in de week moest gelopen worden. Mijn hoofddoel was te genieten van de trainingen, maar dat kon ik niet altijd opbrengen. Ik zag er soms als een berg tegenop om te gaan lopen. Zeker wanneer het slecht weer was of wanneer de fartlektrainingen en intervaltrainingen op het programma stonden. 

Ik sprak Bastiaan om de paar weken om te vertellen hoe het ging. Hij coachte me, en gaf me goede tips mee. Maar vooral, ik moest relaxed blijven. Veel (hardloop)vrienden van mij hebben mij ook gesteund de afgelopen maanden. Niet alleen in het lopen, maar ook met voeding. Ik moest meer pasta eten en minder cappuccino's drinken!

Gelletjes, voedingssupplementen, beenmassages, ik heb me eraan gehouden. Dat kan ook niet anders om een prestatie zoals een marathon neer te zetten. Ik had het nodig om sneller te worden, te herstellen en om elke zondag weer die lange duurlopen te kunnen lopen.

De vrijdag voor de marathon heb ik met vrienden uit Italië mijn startnummer opgehaald. De sfeer in de stad was goed. 

De dag van de Rotterdam marathon, 12 april 2015

De start was om 10.00 uur. De trein van Maassluis naar Rotterdam zat goed vol met hardlopers. Ik kleedde me om in het hotel waar vrienden verbleven. De laatste voorbereidingen waren een feit...

Al vroeg liepen we naar ons startvak. Maar wat bleek, we konden er niet meer bij. Ik hoorde Lee Towers wel zingen, maar ik stond met mijn neus naar het Hofplein. Niets gezien van de start. Balen! En ik moest ook nog heel nodig naar het toilet.

Over de startstreep gelopen waren al ongeveer 5 minuten verstreken. Ik was een van de laatsten van ons het startvak. Ik moest daardoor in het begin ontzettend veel mensen inhalen. Ik kwam veel hardlopers tegen. Inhalen, zigzaggen, dit kostte mij de nodige energie. Ik wilde de eerste helft 1.40 lopen en de tweede helft 1.39. Dat had mogelijk kunnen zijn gezien mijn halve marathon tijden. Ik liep op schema. 

De eerste helft in 1.40 gelopen... Op naar de volgende 21 km.

Honderden supporters stonden langs het parcours aan te moedigen. Ook kinderen deden enthousiast mee. Ze gaven je een "high five" of stonden met op een kaart geschreven "druk hier voor meer power". Soms hoorde ik mensen mijn naam roepen. Ik keek dan, maar dan kende ik ze niet. "Sylvia je doet het goed, het gaat lukken!" Toen dacht ik, dit is Rotterdam. Iedereen leeft met je mee. Kippenvel als ik er nog aan denk.

Ludolf stond op mij te wachten op de fiets bij het Kralingse Bos. Hij zou eerst met mij meelopen, maar omdat hij geblesseerd was is hij mij gaan supporten bij de laatste paar kilometers op de fiets. Hij had drinken voor me bij zich. Maar omdat ik gedurende de marathon al goed voorzien was van drinken had ik geen dorst. Hij sleepte me door die laatste kilometers heen. 

Ook mijn ouders en vrienden hebben mij gesteund gedurende de wedstrijd. Dat heeft me veel goeds gedaan. Wim, Aleid, Ludolf, Leonore, Melvin, mijn ouders, ooms en tantes, Michele, Jurgen en de kinderen. Jullie waren geweldig!

Het moment op de Coolsingel, de laatste kilometer, kan ik niet omschrijven. Dat is een emotie die je zelf moet beleven. Ik ging zelfs harder lopen door de adrenaline. De mensen droegen me als het ware over de finish. Ik had even geen pijn meer, de tranen liepen over mijn wangen. Het was me gelukt, een nieuw PR! 3.23,54. Wat was ik blij, en wat was het weer zwaar. We kregen een mooie medaille.

Ik heb weer een marathon gelopen. De marathon van Rotterdam. Overal stonden mensen ons aan te moedigen. Er was muziek, dj's en drankposten. Alles was tot in de puntjes geregeld. Een onvergetelijke ervaring. Misschien volgend jaar weer?!

Fartlek Training

De voorbereidingen op de Rotterdam marathon 2015 verlopen goed. Het is niet mijn eerste marathon, maar wel eentje die ik onder een bepaalde tijd wil lopen. Mijn laatste marathon was in Venetië, 27 oktober 2013.

Afgelopen zomer heb ik veel getraind en regelmatig meegedaan aan (korte) hardloopwedstrijden in Umbrie, Toscane en Bologna. Ik ben sneller geworden. Mijn PR op de halve marathon is nu 1.31,26 in Pisa. Twee weken geleden wilde ik op de halve marathon van Perugia - Assisi een nieuw PR lopen, het liefst onder de 1.30. Maar dat is me niet gelukt.

Nu is het weer zo ver. Ik ga de marathon van Rotterdam lopen! Voor de tweede keer. In 2007 heb ik h'm gelopen, toen het zo ontzettend warm was. En nu wil ik er een toptijd neerzetten... althans dat hoop ik. Mijn PR op de marathon is 3.37,18 in Trentino. Wie had dat ooit gedacht? Toen ik NY liep, mijn allereerste marathon in 2006, liep ik er een uur langer over.

Ik voel me fit. Het lopen gaat prima. Ik heb een schema gekregen van trainer Bastiaan. Ik hou me daaraan. Vandaag had ik hartlek training. Wat is dat? Ik moest 80 min. in verschillend tempo lopen. Het was zwaarder dan ik had verwacht. Mijn gemiddelde was 4.47/km. Dat is netjes.

Morgen 21 km duurloop. Luca gaat mee op de fiets, en neemt energy drink mee, zodat ik daarop kan trainen. Drinken tijdens het hardlopen.

Volg mijn trainingen op: Garmin Connect

Een nieuw PR in Bologna, Italië

La dotta, La grassa, La rossa: Bologna!

Jaren geleden was ik ooit in Bologna, toen ik met mijn backpack reisde door Italië. Ik reisde altijd met de trein, en vaak moest ik overstappen op Bologna Centrale onderweg naar Venetië of ik zette er mijn reis voort naar welke plaats in Italië dan ook. Good memories.

De stad zelf kende ik niet, alleen het treinstation. Daarom vind ik het heel bijzonder een halve marathon gelopen te hebben in een stad die ik niet kende, en waarover ik veel positieve verhalen had gehoord. Niet alleen de mensen zijn vriendelijk, je eet er nota bene ontzettend lekker! Nou eet je in heel Italië goed, maar in Emilia Romagna, de streek van de plaatsen Bologna, Parma en Modena eet je absoluut niet verkeerd. Integendeel! Wat dacht je van de tortellini, lasagne, tagliatelle, mortadella, prosciutto di Parma en de Lambrusco?

Op 14 september 2014 was de halve marathon van Bologna. Ik heb de afgelopen maanden veel getraind en regelmatig aan wedstrijden deelgenomen. Wedstrijden van 8-15 km in Umbrië en in Toscane. En dat waren absoluut geen makkelijke parcoursen. Vaak heuvelachtig en de paden waren onverhard.

Route van de halve marathon in Bologna: Garmin Connect - Bologna half marathon

Een nieuw PR heb ik gelopen! 1.36,39 op een halve marathon. Een tijd waarop ik best trots mag zijn. Ik was al heel blij een tijd neer te zetten net onder de 1.39, maar het ging perfect. Ik voelde me prima.

Dit had ik nooit kunnen realiseren zonder mijn hardloopgroepje en vrienden in Italië. Het is vooral heel mooi om te zien dat de zware trainingen en de wedstrijden uiteindelijk nu zijn vruchten afwerpen.

Dit heb ik niet cadeau gekregen.. het is gewoon geweldig! Het gezelschap, de stad, en ook de eerste "kennismaking" met een Italiaanse topatlete-een Olympisch kampioen "Valeria Straneo" maakte deze halve marathon ervaring in Bologna compleet. Een ervaring om nooit te vergeten.

Nu op weg naar Amsterdam halve marathon

tagliatelle

Tamburini

Atti panificio

Valeria Straneo

Tamburini

Tortellini

tagliere misto

pasticceria