Een weekend in Reggio Emilia

Als ik met vrienden op pad ben is het vaak vanwege een hardloopwedstrijd. Is het niet voor een marathon, dan is het wel voor een halve marathon of een 10 km wedstrijd. Er moet gewoonweg gelopen worden.

Zo ook afgelopen zondag liepen wij de Maratona d'Italia van Carpi, Reggio Emilia. Dit keer stond de halve marathon op de planning. De start was in Maranello, de stad van Ferrari, en de finish was in Modena.

Ik begon perfect. Ik liep 14 km in het uur, maar daarna sloeg de vermoeidheid erin. Tijdens de laatste paar km heb ik het tempo van 4.17/km niet meer kunnen volhouden. Mijn benen waren op. Ik keek op mijn Garmin horloge, en ik kreeg al snel het vermoeden dat ik mijn PR niet zou verbeteren. Ook omdat ik ontzettend moe was. Mijn eindtijd is 1.32,06. Zeker niet slecht, want het zijn maar een luttele 30 seconden boven mijn PR. Maar toch...

Na de wedstrijd stond uiteraard een uitgebreide lunch in de planning. Dat is een van het voornaamste als we erop uit gaan. Lekker eten en drinken. Want zeker na een enorme inspanning verdienen we een heerlijke lunch met veel pasta, vlees, wijn en.. gelato! De lunch was dit keer in l'Osteria del Torchio in Modena.

De keuken in Reggio Emilia is weer heel anders dan in Umbrië. In Reggio Emilia drinken ze Lambrusco en eten ze o.a. tagliatelle alla Bolognese, tortelloni, gnocco fritto, stracchino en nog veel meer andere lekkere gerechten. Pasta's en risotto's zijn gedecoreerd met balsamico azijn en plakjes parmezaanse kaas. Dat zul je in Toscane of in Umbrië nauwelijks zien. De tortelloni zijn vaak gevuld met ricotta kaas en spinazie. Heerlijk! En dan heb ik het nog niet over de sauzen bij deze pasta... Je kunt tortelloni eten met gesmolten boter en salvia, maar ook met romige tomatensaus en parmezaanse kaas, de "tortelloni vecchia Modena".

Gnocco fritto is weer iets anders. Dat wordt of als antipasto gegeten of als secondo. Gnocco fritto is gefrituurd deeg die je open snijd en vult met stracchino kaas en diverse soorten affettati (ham, capocollo, gedroogd ham of salami). Daarbij geven ze je apart "tigella", dat zijn kleine ronde broodjes uit de oven. Deze eet je met Nutella, jam of als je wilt met een soort "varkensvet".

Restaurant l'Osteria del Torchio is dichtbij de snelweg (A22 en A1), ideaal te bereiken voor als je met de auto bent. Het is een echt Italiaans familierestaurant waar je zeker moet reserveren op zondag. Veel Italiaanse families en gezinnen gaan dan uitgebreid lunchen.

Niet ver vandaan is 4 Madonne Caseificio dell'Emilia. Dat is een zuivelfabriek, één van de grootste "kaasfabrieken" van de Parmigiano Reggiano (parmezaanse kaas) in Reggio Emilia. We wilden eerst alleen een stukje kaas kopen om mee naar huis te nemen, maar omdat we een rondleiding in de kaasfabriek konden krijgen (kosten 5 Euro pp), twijfelden we geen moment. Veel te leuk om mee te maken!

Van A tot Z werd ons haarfijn uitgelegd hoe de kaas wordt gemaakt. Alle werkplaatsen hebben we gezien, en het magazijn waar de kazen liggen te rijpen. Wat is dat immens groot, je gelooft je ogen niet!

Na afloop mochten we verschillende soorten kazen van de Parmigiano Reggiano proeven. Van jonge kaas tot oude kaas (rijping : 12 maanden, 18 maanden, 24 en 36 maanden). De meeste Parmigiano Reggiano die wij in de supermarkt kopen is 24 maanden oud.

Een interessante belevenis om te zien hoe deze beroemde kaas wordt gemaakt en wereldwijd wordt verkocht. Al het melk dat ze gebruiken voor deze kaas komt uit deze omgeving. Ongelooflijk! En moet je eens kijken hoeveel ze maken.... Dus de melk komt niet eens uit een andere regio van Italië, laat staan uit Nederland. De Parmigiano Reggiano heeft ook niet voor niets een DOP merk! Daar zijn ze apetrots op.

En waarom 4 Madonne? Omdat langs de snelweg een klein "kerkje - altaar" staat met vier verschillende Madonna's. Je ziet ze niet duidelijk op de foto maar ze zijn er wel.

Trentino Alto Adige

Trentino is een Noord Italiaanse streek waartoe de Dolomieten horen. Ze zijn prachtig! In de winter verandert Trentino in een skiparadijs. Er ligt altijd sneeuw en vaak schijnt de zon. Het is een populair gebied voor mensen die graag skien, ijsklimmen, wandelen, snowboarden of langlaufen.

Trentino-Alto Adige, zuid Tirol, biedt een gevarieerde keuken en heeft zowel Italiaanse, maar ook Oostenrijkse, Duitse en Hongaarse invloeden. De inwoners, met name in Alto Adige, spreken Duits en dragen vaak Tiroler klederdracht. In Italië worden ze de "crucchi" genoemd. Ze neigen meer naar het Duits toe, dan naar het Italiaans. Bij de bakker zie je bijvoorbeeld "Bäckerei" staan in plaats van "Panificio". 

Wie van lekker eten houdt kan zich uitleven in Trentino. Wat dacht je van de apfelstrudel, strauben, bombardino, Forst bier of de canederli met speck? Lekker!

Canederli met speck

Strauben met poedersuiker en jam "di mirtilli rosso"

Forst bier en bombardino

In maart ben ik gaan skiën in Val di Fassa. Net aangekomen in Vigo di Fassa, was ik eerst langs Luca @ Sport Planet gegaan voor mijn skies.

De eerste avond gezellig eten met familie bij Agricultur El Mas in Moena. Een heel leuk restaurant, waar je de echte traditionele keuken kunt proeven. Bij de Aperol Spritz kregen we stukjes Puzzone di Moena, geurkaas, worst en stukjes brood op smaak gebracht met komijn. Daarna heb ik een traditioneel berggerecht met polenta, goulash, lucanica en formaggio fuso verorbert vergezeld van een glas stevige rode "Lagrein". Buon appetito!

Klaar voor de 1e skidag.

Donderdagochtend na een goed ontbijt in hotel Da Maria in Vich, vertrokken we om 8.30 uur naar Stazione Lupo Bianco waar we hadden afgesproken met de groep. Onder leiding van skigids en eigenaar Giovanni van Hotel Renato gingen we een schitterende skitocht maken op de Marmolada. De Marmolada is een gletsjer en is 3343 m hoog. Deze berg is de hoogste berg in de Dolomieten. Ze wordt ook wel de Koningin van de Dolomieten genoemd. Ik was daar nog nooit geweest, ik keek er naar uit daar te skien. En ik kan niks anders zeggen, het is fantastisch. Bovenaan de berg heb je een "panorama mozzafiato".

Voordat we de Marmolada met de cabinovia (cabinelift) omhoog gingen, hebben we eerst door een "kloof" met tientallen ijswanden geskied. Deze kloof behoort tot een stukje van de giro "Grande Guerra" - De Eerste Wereldoorlog. Het is een smal pad met bruggetjes waarop je skiet, niet stijl. Op de ijswanden zagen we een aantal klimmers naar boven gaan. 

Nu lijkt de skivakantie alweer lang geleden. Het is lente. Nu staat de marathon van Rotterdam op mij te wachten. 12 april loop ik 42,195 km. Hard getraind, de maanden zijn voorbij gevlogen.

Val de Fassa, Trentino is een fantastisch gebied, in mei ga ik de 30 km wedstrijd lopen Cortina - Dobbiaco. Rennen in de bergen is geweldig. 

cocomero

Cocomero is niet de komkommer zoals jullie wellicht denken. Komkommer in het Italiaans is cetriolo. Cocomero is watermeloen. Het is nu de periode van de watermeloen en de vijgen (fichi). Vijgen groeien nu her en der in Umbrië aan de bomen. Als je geluk hebt kun je ze plukken en opeten. Lekker!

Ik zit nu echt met een enorme waterbuik. Veel te lekker die cocomero. Na mijn lunch heb ik wat stukken genomen. Gisteren had ik een halve cocomero meegekregen van vrienden waar ik een gezellig etentje had. Daar hebben we cocomero als toetje gegeten. Nou had ik ook nog een mini cocomero in de koelkast... misschien een beetje te veel van het goede?

Het leventje in Umbrië gaat zo z'n gangetje. Er is veel gebeurd in de tussentijd. Het weer is momenteel zonnig, en bijna elke avond geniet ik van een glas Umbria Rosso op mijn terras met uitzicht op het Trasimeense meer. Soms denk ik wel eens, waar heb ik dit toch aan verdiend? Maar ik heb het verdiend. En nu geniet ik er des te meer van. Umbrië vind ik eigenlijk wel een van de mooiste streken van Italië. Nou wil ik niet chauvinistisch zijn, maar het is zo. De groene natuur, het eten, de "middeleeuwse" dorpjes, de koffie, de dolci, de mensen...

Als het even meezit zit ik zo in Florence. Of ik neem de trein naar Rome. Maar wat dacht je van Orvieto of Perugia? Hardlopen in de Umbrische heuvels is geen straf. Hier zie je landschappen waar je villa's ziet staan met cipressen langs de oprijlanen, meren, zonnebloemvelden, agriturismo's, varkensboerderijen, olijfgaarden en wijnvelden. Zo nu en dan rijdt een tractor voorbij ... mooi!

landschap Umbrië

cocomero

uitzicht vanuit mijn woonkamer Castiglione del Lago

sagra in Toscane

Everzwijn festival in Umbria

Twee dagen geleden liep ik zo'n 15 km hard door Castiglione en omgeving. Ik loop altijd zo mijn rondje, maar dit keer liep ik via het station naar Vitellino en weer terug.

Het was vroeg. Ik zag die ochtend een wit busje door Vitellino rijden. Je weet wel, zo eentje die net niet uit elkaar valt. De bestuurder was in het wit gekleed met her en der wat bloedsporen op z'n jas.. Het was de slager. Geen twijfel mogelijk. Hij bracht geslachte dieren rond bij huizen, maar wat dan? Ik liep maar verder met m'n ipodje op, ik heb niet gekeken...

Dit heb je niet Rotterdam dacht ik nog. Daar ligt alles kant en klaar bij de Albert Heijn. Get, die mis ik dus niet. De Albert Heijn!

Vanavond heb ik everzwijn gegeten in Vitellino. Dus, die beesten?! Dat waren dus..
Er was een sagra. Een sagra betekent festival. En tijdens een festival wordt altijd gegeten en gedronken. En dit keer was het de sagra van de everzwijn.

Waar ik altijd tank in "Castiglion" adviseerden ze mij "cinghiale in bianco" te eten in Vitellino. En dat heb ik gedaan vanavond. Wat lekkerrrr..

Het ziet er erg plattelands en dorps uit, een sagra. En het kan ook zomaar zijn dat je bekenden tegenkomt, zoals de visboer van de markt! Vitellino is een dorpje van 3 huizen geloof ik. Maar het eten, de cinghiale klaargemaakt door de mamma's en de nonna's thuis is echt heel smakelijk. Vers, dat is één ding wat zeker is. Ook al is het een rare gewaarwording dat de "dode" everzwijnen zo langs wordt gebracht van de slacht, maar aan de andere kant. Het is geen massa, het is puur en lekker. Je eet met plastic bestek en borden. De wijn wordt ingeschonken in een plastic bekertje. Ook dit is Umbria!

Buon appetito Silvia.

I am a carnivore

Ik schrik van mezelf. Ik eet best veel vlees!

Dieren slachten vind ik vreselijk. Ik kan het ook niet zien. Ook niet als ik in Umbrie een vrachtwagen met varkens voorbij zie komen. Ik blijf er dan vaak achter rijden, of ik ga er snel voorbij. Ik vind het zielig. Maar waarom eet ik dan wel varkensvlees? Dat vraag ik mezelf wel eens af. Hypocriet?

Tussen de middag eet ik graag weer mijn prosciutto di Norcia, Mortadella of salsiccie secche. Ondanks dat ik die ochtend de vrachtwagen met varkens heb gezien. In Umbrie wordt heel veel varkensvlees en everzwijn gegeten. Als je in mijn ijskast kijkt, dan is het kaas, groenten, fruit, maar ook zeker vlees! Zelfs een hele varkenswang ligt er. Dat is typisch Umbrisch.

guanciale - varkenswang

Het probleem met mij is, of juist ook weer niet. Ik eet alles. Als ik bij vrienden eet, vragen ze me altijd: lust je dit of eet je dat? Dan antwoord ik altijd "ja hoor geen probleem". Van gekookte tong in Trentino tot pens in Rome. Ik eet het.

trippa alla romana - pens

Het is overduidelijk. Ik ben een carnivoor.  Ik zei het vandaag nog tegen mijn hardloopvriendje. Ondanks mijn liefde voor dieren, ik hou nou eenmaal van vlees. Vandaag op de markt heb ik weer mijn gebraden kip gehaald, en kippenvleugels met pancetta. Ik woon in het land van de pasta. Eet ik dat nog wel? Ja zeker, maar niet zo veel.

Ik ben gewoon een lekkerbek. Punto. Ik woon in Umbrie, en hier eet men vlees. Dus? Vegetariër zou ik nooit kunnen worden... helaas. De verleiding is gewoon te groot. Die lucht van de barbecue al... mmmm. Vegaballetjes, groentenhamburgers. Get, ik moet er niet aan denken! Volgens mij heb je die hier nog geen eens. Althans nooit gezien!

running in Florence, Tuscany

Het hing in de lucht en het is er echt van gekomen, ik heb de halve marathon van Florence gelopen! Ik was er al een paar keer geweest, maar hardlopen in het centrum van "Firenze" is wel heel bijzonder en mooi!

We vertrokken vroeg uit Chiusi, Toscane. Castiglione del Lago, waar ik woon, is heel dichtbij Toscane. Dus Chiusi was voor mij naast de deur. We waren met een aardig groepje. Ook vrienden uit Ferrara, Emiglia Romagna, waren naar Florence gekomen om te lopen.

Als je dus heel vroeg op een zondagochtend in een stad als Florence bent, kun je er werkelijk een kogel afschieten. We liepen door het centrum, richting Piazza Santa Croce, om ons startnummer op te halen. Het was alsof het even "onze" stad was. Zo rustig. De barretjes waren net open, je rook de verse brioches en de "caffè" mmm. De "fiorentini" bereidden zich weer voor op een (drukke) toeristische dag. En dat was het ook.... 

De start was om 9.30. Enorm veel deelnemers waren er. We startten goed, helemaal aan het begin. Na de 1e km dacht ik, mooi, dit hou ik nog wel vol 20 km. Maar dat viel tegen... het was zwaar.

In Terni, Umbrië, had ik laatst een PR gelopen, 1.40, maar in Florence wilde ik onder de 1.40 lopen. Wat mij is gelukt! 1.39,44. Mirco, een hardloper van ons groepje, was voor 1 keer mijn persoonlijke pacer. Mede dankzij hem heb ik gemiddeld 4.42 per km gelopen en dus mijn PR gehaald. Ik zat er doorheen na de 15 km. Ik was er klaar mee. Maar ik heb doorgezet. Ik werd aangemoedigd door de pacers, Mirco en door mensen langs de kant: "forza forza Sylvia .. dai dai che ce la fai"!

Over de streep gekomen kon mijn geluk niet op. Wat een overwinning. Dit neemt niemand van mij af. Onder de 1.40 suuuuuuper! Met de lunch bij Osteria dei Pazzi, een restaurant in het centrum, hebben we deze overwinning uitgebreid gevierd met goede wijn en lekker eten.... met pasta, vlees en "ri ri ribollita". Dat is Toscaanse brood/groentensoep. Heel eenvoudig, maar zo onuitstaanbaar. 

Route halve marathon Florence

groepje Filippide

Ribollita

Firenze