Buone Feste

Nieuwe Blog SylviaItaly

Supertramp in Italy blijf uiteraard bestaan! En wellicht dat ik er zo nu en dan wat publiceer. Maar ik ben een nieuwe weg ingegaan met wijnen uit Toscane waardoor ik blogs en informatie met jullie zal delen via een andere website:

SylviaItaly

SylviaItaly staat voor "Italië expert", vakantie in Venetië, en wijnen uit Montepulciano, Toscane. Op mijn nieuwe site vind je informatie over mijn leven in Umbrië, Italië, mijn werk, maar vooral over mijn passie voor wijnen.

Ik werk nog altijd bij Villa in Umbria waar ik me met name bezig hou met de social media en webmarkering. Hopelijk bestaat de mogelijkheid in 2016 wijnproeverijen te organiseren voor gasten van Villa in Umbria bij de wijnproducent waar ik voor werk : Gattavecchi

Afgelopen zomer ben ik met gasten bij de wijnkelder Gattavecchi geweest voor een proeverij. Het was een groot succes. De rondleidingen waren in het Engels, met uitleg over de geschiedenis van de familie Gattavecchi en de mooie wijnen die ze produceren. Vooral het bezoek aan de wijnkelder uitgegraven in tufsteen is bijzonder om te zien.

Gattavecchi is een historische naam in Montepulciano, Toscane en produceert sedert 100 jaar kwaliteitswijnen. Zoals Vino Nobile, Vernaccia, Toscana IGT en Riserva. Het bedrijf wordt gerund door twee broers en een zus: Luca, Gionata en Daniela.

Het wijngoed van Gattavecchi heet Poggio alla Sala. Een mooi historisch terrein ten zuiden van Montepulciano, en sinds 1977 in bezit van Gattavecchi. Daarnaast hebben ze een wijnkelder en restaurant in het centrum van Montepulciano waar je de wijnen kunt proeven, en de uitmuntende Toscaanse keuken van Lilian. Mocht je in het centrum van Montepulciano zijn, ga er zeker langs voor een lunch of diner. Je eet er heerlijk, de wijnen zijn voortreffelijk, en de eigenaren zijn gastvrij.

Appartementen in Venetië verhuur ik nog altijd. De vier appartementen bevinden zich in de wijken San Marco en Dorsoduro. Het zijn prachtige locaties om een paar dagen Venetië te ontdekken. Bijvoorbeeld Appartement Traghetto is een mooi stekje. Dit appartement is uniek, want het is een van de weinige appartementen met terras aan de Canal Grande. Naast het appartement is de traghetto naar het San Marco plein, vandaar de naam Appartement Traghetto! Ikzelf heb met vrienden een paar dagen in het appartement verbleven, het is een geweldige locatie met een uitzicht om van te dromen.

De eigenaren van de appartementen hebben een visrestaurant achter Campo Santo Stefano Al Bacareto. Dit plein is niet ver van het San Marco plein, en de Accademia brug. Heerlijke visgerechten en huisgemaakte tiramisu worden uitgeserveerd. Een aanrader!

Morgen vertrek ik naar Venetië, en zal ik verslag doen op mijn SylviaItaly blog over Venetië, de stad van de spritz, romantiek, liefde, gezellige pleintjes en aardige mensen. Het is jammer dat deze stad zo ver weg ligt van Umbrië, anders zou ik er best vaker heengaan.. Venezia AILOVIU 

Hardloopwedstrijd in Spello Umbrie

Het is herfst in Umbrië. De landschappen en Umbrische heuvels staan volop in de herfstkleuren geel, oranje en rood. De olijvenoogst is nog aan de gang, maar loopt ook langzaam ten einde. Nu heb je elk weekend het evenement "Frantoi Aperti". Spello, Castiglione del Lago, Trevi, Gualdo Tadino en nog meer plaatsjes staan gedurende het evenement in het teken van de nieuwe olijfolie, olio novello.

Tijdens mijn bezoek in Nederland is er weinig van gekomen serieus te trainen. En daarbij was mijn Garmin niet opgeladen, wat heet dat ik de keren dat ik ging lopen, zonder tijd liep. Dat is vrij irritant want ik had geen idee hoe snel ik ging. Maar misschien was het ook prima een paar keer zonder mijn horloge hard te lopen. Het is toch een soort "manie" die tijd.

Vandaag heb ik weer eens een hardloopwedstrijd gelopen in Umbrië. Dit keer was het in Spello, een plaatsje dichtbij Assisi. Het was een 10,6 km wedstrijd. Met vrienden van onze hardloopgroep vertrokken we al erg vroeg uit Castiglione del Lago. De start was om 9.30 uur.

Ik was niet echt in vorm, maar het parcours was adembenemend zo mooi. Spello is niet plat, je loopt in het begin de heuvel op waardoor je bijna als het ware stil stond met lopen. Maar al snel liepen we weer heuvel af op een pad door de olijfgaarden richting Assisi. Een prachtig parcours. Ik heb genoten en eerlijk gezegd ook niet zo zeer op tijd gelopen. Mijn eindtijd is 47.42, dat is gemiddeld 4:30 per/km.

Na afloop bij de "ristoro" oftewel de drank en eetpost kon je heerlijke bruschette krijgen met verse olijfolie. Warme thee, water maar ook witte wijn! Ik ben 2e van mijn categorie geëindigd. We mochten dit keer een prijs uitkiezen zowaar. Dit keer nam ik geen wijn, maar Limoncello!

Leven in Italië

Normaliter ben ik niet zo dat ik over mijn privé leven schrijf, integendeel, maar soms heb ik er wel de neiging naar....

Velen weten dat ik sinds 2009 in Italië woon.

Ik kan me herinneren dat toen ik nog thuis woonde bij mijn ouders in Nederland, had ik mijn leven zo voorgesteld dat ik later zou gaan trouwen, kinderen zou krijgen en zou wonen in Rotterdam. Het tegendeel heeft zich bewezen. Mijn leven heeft een hele andere wending gekregen, met dank aan mijzelf uiteraard.

Als je op internet kijkt, of in de kranten leest, wordt Italië afgeschilderd als een droomland. Het land van de Dolce Vita. Dat is zo, wonen in Italië is zeker niet verkeerd. Want de kwaliteit van leven kan men niet vergelijken met die van in Nederland. Niet altijd natuurlijk, maar als je de dingen op een rijtje zet, dan is Italië een ontzettend rijk land qua cultuur, geschiedenis, kunst, mode, maar ook op gastronomisch gebied. Goede wijnen worden geproduceerd, de beste olijfolie, het ijs, de koffie, en dan heb ik het nog niet over de pasta,- vlees en visgerechten. Wat dat betreft is Italië een paradijs.

De Italianen zijn ook erg fanatiek met sporten. Sinds dat ik in Italië woon, train ik serieus voor hardloopwedstrijden. Vier keer in de week trainen is vrij normaal, en een gemiddelde van 5 min/km is voor mij nu "inlopen". In Rotterdam was dat ondenkbaar. Ik heb nu ook PR's op mijn naam staan waar ik vroeger van kon dromen, nu wil ik alleen maar sneller worden.

Ik ben trots op wat ik allemaal hebt bereikt, en als ik er zo over na denk, was een "standaard" leven wellicht ook niks voor mij geweest. Stel, als ik de tijd terug zou kunnen draaien, had ik dan dezelfde beslissing genomen? Allicht... maar één ding wilde ik absoluut niet meer. En dat was elke dag binnen op kantoor zitten. Ik wilde buiten zijn, ruimte. Want werken op kantoor, en in de file staan. Is dat leuk?

Ik vond er niks aan. Maar werken in Nederland heeft ook weer zijn voordelen. Ik weet natuurlijk niet hoe nu de markt is in Nederland, maar toen ik nog in Rotterdam werkte, kon ik van de ene baan naar de andere baan "hoppen". Men kon onderhandelen over het salaris. Werk hebben in Nederland is "veilig", zekerheid, bouwen aan je toekomst. Aan je pensioen denken. Wat dat betreft is het echt veel beter geregeld in Nederland. Hier in Italië zijn dat vragen die ik liever uitstel.

Niet dat ik mijn zaken niet goed geregeld heb, althans daar doe ik mijn best voor, maar het is zeker niet allemaal zo zoals in Nederland. Überhaupt een leven hier alleen hebben, op jezelf wonen, werken, en leuke dingen doen is niets minder dan makkelijk. Toen ik in Rotterdam woonde was dat gewoon.

Waarom wonen er Italianen in Nederland? Ik weet waarom. Als je in Italië werk hebt, en je verdient een redelijk salaris, dan is het hier werkelijk geweldig in allerlei opzichten. Want het leven op zich is niet duur. En als je van het strand houdt, of de bergen. In een ommezwaai zit je er, dat is toch fantastisch. Ik kan me niet meer voorstellen ver van de bergen te leven. Want als ik wil, en kan, ga ik graag skiën van de winter in de Dolomieten. Dat zou in Nederland niet snel in me opkomen. Dat is ver weg.

Maar als je geen werk hebt in Italië, je woont (gedwongen) bij je ouders, en je hebt te dealen met de Italiaanse bureaucratie, dan zal je zeker achter je oren krabben en navragen bij jezelf... Hoe is dit allemaal mogelijk. Hoe lang gaat dit nog duren, en hoe hou ik het vol? Tip: sterk zijn, positief denken en doorgaan.

Misschien komt er een dag dat ik een boek zal schrijven over mijn (werk)ervaringen in Italië. Wanneer de tijd daarvoor rijp is. En of ik ooit weer naar Nederland terug ga? Geen idee, vooralsnog niet. Mijn leven is nu in Umbrië, Italië. Ik vind mijn werk leuk, ik woon aan de Toscaanse grens, ik eet elke dag voortreffelijk. Ik kan sporten, ik werk (veel), en ik kan naar buiten wanneer ik wil. Ik heb veel vrijheid, en die is voor mij onbetaalbaar.

Een bezoek aan Nederland

De tijd van wijnoogst is aangebroken. De olijven worden binnenkort geplukt. Het is weer herfst in Umbrië!

Mijn bezoek in Nederland vorige week was kort maar krachtig. Ik ging 1 dag naar de Social Media Marketing Week Rotterdam, en verder een paar dagen bij mijn ouders doorbrengen.

Voor de Social Media Marketing Week in Rotterdam had ik de "Wednesday" pas: Social & Innovation in Business. Het was een interessante marketing dag met veel tips & tricks. Ik heb de meeste presentaties bijgewoond, zo ook die van Jordi van de Bovenkamp. Heel leuk! Jordi is directeur bij Boomerang Create, een zusterfirma van de welbekende Boomerang Media (bekend van de Freecards die je kunt vinden in bars en cafés). Boomerang Create maakt social content voor o.a. KLM en Heineken.

De beroemde kopbal van Van Persie!

Heineken bier Kampioenschap

Ik keek mijn ogen uit. Veel informatie was mij al bekend, maar ik heb er ook geleerd.

Het ging door mijn hoofd dat de zaken hier in Italië toch anders lopen.

Ik woon in een middeleeuws dorp in Umbrië. En dan ga je naar zo'n bijeenkomst in een stad als Rotterdam. Ik kan niets anders zeggen dat het contrast enorm is. Social media biedt zoveel mogelijkheden. Alles is digitaal, praktisch en snel. Maar hier?

Italië loopt achter. Misschien dat het in het Noorden iets anders is, maar in midden Italië is het soms werkelijk alsof je terug gaat in de tijd. De tijd waarin je de rekeningen contant moet betalen bij het postkantoor. Ik spreek uit ervaring.

Bij het postkantoor is het altijd druk. De persoon achter het loket stempelt, knipt, belt en haalt de formulieren door een "ratel"machine. Je tekent daarna het formulier en je hebt betaald! En dat niet alleen, zodra je wordt geholpen staan de mensen die na jou komen bijna naast je om even iets tussendoor te vragen aan de persoon achter het loket. Dat doen ze ook als je bij de dokter zit, "dottoressa, ho solo una domanda veloce". Heel normaal, maar niet voor de "dottoressa" natuurlijk en ook niet voor mij of voor de patient in deze. Over het algemeen is wachten achter de streep of op je beurt voor een aantal "locals" vaak een uitdaging.

Je moet het meemaken...

Maar aan de andere kant kan Nederland ook weer leren van Italië. In Italië hebben we een eetcultuur. In Nederland is dat ver te zoeken. Bij de Social Media Marketing Week kregen we als lunch kadetjes, en in de oven opgewarmde saucijzenbroodjes met wat fruit toe. Er was niks te drinken, zelfs geen water. En ook geen melk!

Dat is hier ondenkbaar. Ook al is de crisis duidelijk voelbaar in Italië. Op eten en drinken wordt niet bezuinigd. Dit wil niet zeggen dat ik verwend ben, maar ik vind kadetjes met een plakje kipfilet en een blaadje sla niet meer van deze tijd. Mee eens?

Nederland heeft echt wel lekker eten, vind ik. Als ik in Nederland ben ga ik altijd vis eten. Maar ook de frietjes van Bram Ladage en de appeltaart vind ik onuitstaanbaar. Zijn dit misschien opties voor een lunch bij de Social Media Marketing week? Nee, maar misschien wel luxere pistolets met Hollandse kaas of Ossenworst? Of is dat weer echt Amsterdams? Maar wat dacht je van een kopje tomatensoep? Ik noem maar wat hoor.

Kibbeling

Nu ben ik weer een week in Umbrië, en twee hardloopwedstrijden heb ik al gelopen. Eén in Montepulciano, Toscane en één in Foligno, Umbrië. Pici, wijn en ijs zijn de revue allang gepasseerd. De kadetjes mis ik niet, en ook het weer in Nederland niet. Maar wel ..

rauwe ham

Ik heb afgelopen zaterdag een rauwe ham gewonnen bij een hardloopwedstrijd in Umbrië. Ik was 1e van mijn categorie. Ik was de enige, dus dat was niet zo moeilijk.

De afgelopen weken train ik weer veel. Ik heb een doelstelling voor ogen, de halve marathon in Carpi, Modena. Een snelle halve marathon waar ik een PR wil lopen. Ik denk overigens niet dat het gaat lukken, maar ik doe mijn best. Tot nu toe is mijn PR in Pisa 1.31.

Prijzen winnen bij hardloopwedstrijden in Toscane en in Umbrië is vrij normaal. In Nederland heb ik nooit iets gewonnen. En moet je nu kijken!

Ik heb dus onlangs een hele ham gewonnen. Tja, moet ik daar blij mee zijn? Bij de delicatessenwinkel bij mij om de hoek heb ik gevraagd wat het mij op zou brengen als ik de rauwe ham zou verkopen. Ik moet rekenen op 8 Euro per kilo. Een hele ham weegt ongeveer 8 kilo, dus reken maar uit.

Of ik hou de ham. Maar wat moet ik in vredesnaam met 8 kilo rauwe ham? Ik zal dan vanaf nu tot volgend jaar september ham "moeten" eten. Get, alleen al het idee.
En wat als ik het weggeef? Aan een goed doel? Dat zou misschien een optie zijn. Opsturen naar Nederland?

Hoe dan ook ik zit ermee opgescheept en ik weet niet wat ermee te doen. Daarbij heb ik ook nog een hele "capocollo" in de koelkast liggen. Gewonnen in San Savino bij een 8 km wedstrijd. En laten we het maar niet over de wijnen hebben. Ik kan een wijnkelder beginnen!

Ik ben onlangs begonnen met het verorberen van een hele salamiworst die ik heb gewonnen bij een hardloopwedstrijd in Fabro. Maar dat is me nu al aan het tegenstaan. Ik doe mijn best, maar het is veel.

Of ik snij de ham in stukken en ik laat ze vacuum verpakken. Dan kan ik elke keer een stuk opeten. Maar dan nog, met het vele hardlopen is varkensvlees elke dag niet goed. Voor iedereen is het overigens niet goed. Wel lekker natuurlijk.

Calici di Stelle

Het Italiaanse wijnevenement "Calici di Stelle" is altijd op 10 augustus, maar omdat het regende vorige week maandag in Umbrië en in Toscane, was dit wijnfeest in Montepulciano verplaatst naar maandag 17 augustus.

Nobile di Montepulciano

Calici di Stelle betekent letterlijk "wijnglazen van de sterren". Maar je kunt het beter noemen de "nacht van de sterren", want bij elk vallende ster mag je een wens doen. Blog Ciao Tutti heeft over de Calici di Stelle een leuke blog post geschreven.

Calici di Stelle is echt een zomers feest waarin wijn, maar ook eten en muziek niet weg te denken zijn. Ik heb zo'n wijnfeest nog nooit meegemaakt. Althans, niet dat ik me kan herinneren. Ik ben drie jaar geleden in Pomarance (Toscane) naar een wijnfeest geweest, en in Spoleto (Umbrie) vorig jaar en dit jaar. In Spoleto is het jaarlijkse evenement Vini nel Mondo. Beide wijnevenementen staan niet in het teken van het feest "San Lorenzo" oftewel "Calici di Stelle", maar dat zijn festivals waar je wijn kunt proeven.

Montepulciano heeft 8 contraden, oftewel wijken: Cagnano, Collazzi, Le Coste, Gracciano, Poggiolo,  San Donato, Talosa en Voltaia. Gisteravond had je in elke wijk een "taverna". Een taverna is een gezamenlijke eetlocatie waar gekookt, gedronken en gegeten wordt. Wij zijn in de wijk Voltaia gaan eten.
Het menu bestond o.a. uit pici, tagliatelle, grigliata mista, salsiccie, tagliata di manzo en costolette di maiale. Dit zijn primi (pastagerechten) en secondi (hoofdgerechten). Bij het eten kon je een "calice" kopen. Een wijnglas van 12 Euro waarmee je 3 glazen Nobile di Montepulciano kon proeven en 2 glazen Rosso di Montepulciano.

Rosso di Montepulciano en Vino Nobile di Montepulciano

antipasto

Ik koos voor een biefstuk (tagliata) met rucola sla en parmezaanse kaas. Bij de tagliata past een Nobile heel goed. Maar om te beginnen nam ik eerst een Rosso di Montepulciano.

Gattavecchi Rosso di Montepulciano

tagliata di manzo

Je proeft heel duidelijk het verschil tussen een Rosso di Montepulciano en een Nobile di Montepulciano. Hou me ten goede, ik ben noch oenoloog, noch sommelier, maar ik proef wel het verschil.

bonnetjes "stelle"

Men zit aan lange tafels te eten en te drinken. Het eten is buitengewoon erg goed. En dan heb ik het niet over de wijnen. De gerechten zijn altijd bereid met pure en locale ingrediënten. De producten zijn vers.

De laatste twee "sterren", bonnetjes, besteedden we aan twee goede wijnen op de Piazza Grande in hartje centrum van Montepulciano, met live muziek en veel publiek. Een hele leuke avond in goed gezelschap.

Friends

Het is altijd leuk vrienden uit Nederland te zien in Italië. Vaak zijn ze dan of op vakantie in Umbrië of op vakantie in Toscane. Ik woon in Umbrië, maar aan de Toscaanse grens. En als we elkaar dan weer zien, dan is het net alsof het gisteren is geweest.

Vera en ik

Gisteren had ik een afspraak met vrienden die al jaren in Umbrië komen. Zij gaan altijd graag terug naar Strettura, een klein dorpje aan de Via Flaminia, bekend om haar zoutloze brood. Zij gaan dan naar de locatie waar ik heb gewerkt. Waar het allemaal begonnen is...

In Strettura heb je locale slagertjes en winkels, zoals de alimentari "Vantaggi" waar ik al menig keer brood en koekjes heb staan bakken. En de restaurantjes worden ook druk bezocht door de lokale mensen, dat is een goed teken. In Strettura eet je lekker!

Ik kom er haast nooit meer. Strettura ligt best ver van Castiglione del Lago. Ook in Terni kom ik nauwelijks meer, ofschoon ik daar wel vrienden heb wonen. Ik ben een "immagine di Facebook" geworden, zoals ze dat hier zeggen.

We waren gisteren met z'n allen in Montefalco, en we hebben gezellig geluncht bij Federico II. Een leuke Osteria van Roberta op de Piazza del Comune.

Federico II

En natuurlijk ging ik weer naar huis met een pot pindakaas. Lekker Hollands! Alleen hier zitten geen stukjes noot in, maar wel super lekker!

de winkelstraat in Montefalco

Sagrantino druiven in Montefalco

Montefalco wijn

mummies in Ferentillo

Ik heb onlangs een blog geschreven op de Villa in Umbria blog over mijn bezoek aan het mummie museum in Ferentillo. Jaren geleden was ik al in het museum in Ferentillo geweest, maar dit keer besloot ik er weer heen te gaan en er een blogje over te schrijven.

Ik weet nog dat ik in 2004 in Palermo naar het Kapucijner klooster ben geweest Le catacombe dei cappuccini di Palermo. Dit museum kun je vergelijken met het mummie museum in Ferentillo, maar dan is dit in Sicilië. Ik was samen met Fabio, dat weet ik nog goed, en we besloten op een ochtend naar de catacombe te gaan. Hij als "Palermitano" was er zelfs ook nog nooit geweest, en we waren best nieuwsgierig hoe het zou zijn om tussen de "doden" te lopen... scary.

Wat je ziet in de catacombe van Palermo zijn "hangende" mummies van mannen, vrouwen en kinderen. Vaak met kleren aan. Het is echt heel indrukwekkend om te zien, want je ziet ze in allerlei rangen en standen. Ergens in de catacombe ligt Rosalia apart in een glazen kistje. Rosalia is een "prachtige" mummie. Als je haar ziet liggen is het net alsof ze slaapt.  Ze stierf in 1920 toen ze maar 2 jaar was. 

Dit is Rosalia (deze foto is overigens niet van mijzelf):

Rosalia

In de catacombe van Palermo is het mummificeren van deze lichamen niet ontstaan op een natuurlijke manier zoals in Ferentillo.

In Ferentillo zijn de lichamen onder de St. Stefano kerk "toevallig" gevonden. Na onderzoek bleek dat vele lichamen nog in tact zijn gebleven doordat de lucht in de crypte binnenkwam in combinatie met de mineralen uit de aarde.

In het museum in Ferentillo zie je bij sommige mummies nog de baard zitten, de huid, de oogwimpers, en de nagels op de handen. Heel bizar om te zien.

Het eerste wat door mij heen ging was: word ik ook zo......?! Het antwoord is dus "ja", wij allemaal.

En prompt lees ik dit voor de ingang van het museum:

"Oggi a me, domani a te. Io fui quel che tu sei tu sarei quel chi sono. Pensa mortal, che il tuo fine è questo e pensa pur che ciò sarà ben presto".

"Vandaag ik, morgen jij. Ik was wat jij nu bent, en jij zult zijn wat ik nu ben. Weet dat dit ook jouw einde is en dat zal snel zijn".

Bettona halve marathon

Geen idee had ik nog wat ik op deze zondag zou gaan doen. Ik ben niet zo'n planner meer als voorheen. Zeker in de weekenden is het bekijken wat er op mijn pad komt. Het ligt er ook aan. Als ik de emails moet beantwoorden en de aankomsten moet doen (die zijn vaak op zaterdagen en zondagen), ben ik regelmatig in Castiglione del Lago. Althans, ik blijf paraat. Maar als ik een weekend andere werkzaamheden moet doen... dan kijk ik eerst wat er zo te doen is in Umbrië. Ik vind het leuk om naar sagra's te gaan bijvoorbeeld. Of gewoon een plaats te bezoeken zoals Assisi, maar vooral.... hardlopen!

Vandaag was de halve marathon in Bettona. Ik had al van te voren begrepen dat het geen makkelijke wedstrijd zou zijn. Nee, dat was het zeker niet. Vanochtend reed ik richting Perugia, Bettona. Met het idee gewoon een halve marathon lekker te lopen. Maar wat viel het tegen. Ondanks dat ik redelijk in vorm ben, en alweer 4x in de week train, was het werkelijk afzien.

Het was zwaar, heuvel op, heuvel af. En daarbij, de gevoelstemperatuur was zeker 30 graden. De "salite" heuvel opwaarts afstanden waren pittig. Soms leek het net alsof je moest klauteren. Met handen en voeten. Laat ik het zo zeggen, het was geen gewone halve marathon maar een "trail". De paden waren onverhard, veel stenen, zand, zon.... uffa.

Ik heb volgens mij nog nooit zo'n zware wedstrijd gelopen als deze. En het is lang geleden dat ik er zo lang over gedaan heb: 1.58,41. Ik moet nu nog bijkomen. Stanca!

Het was een mooie route, en zeker ook een route om te wandelen: Garmin Connect - Bettona Running

Volgens mij was ik 3e van mijn categorie en 10e van de vrouwen. Eigenlijk geen idee. Over het algemeen zegt dat mij vrij weinig. Ik wil gewoon lekker lopen voor mezelf. En genieten van de prachtige omgeving waar ik woon. Want dat is het, het is hier gewoon geweldig.. Het groene hart van Italië, Umbrië.

Van alles en nog wat..

Zoals ik in mijn vorige blog schreef, is het momenteel hittegolf in Italië. Het is elke dag > 35 graden. Gelukkig heb ik een ventilator gekocht die enigszins voor een beetje verfrissing zorgt. Maar daar blijft het bij. Eten doe je nauwelijks, laat staan koken! Het is echt warm in Umbrië.

Maar ik klaag niet, alleen soms zou je willen dat er een regenbui komt waardoor het allemaal wat frisser en koeler aanvoelt.

@ Perugia foto made by Stefan Nieuwinckel

Vrienden van mij uit België en uit Nederland zijn onlangs vertrokken uit Umbrië. Het was gezellig en we hebben samen veel leuke dingen gedaan. Zoals bierproeven bij San Biagio, uiteten, koffiedrinken, Umbria Jazz en bij Michele & Co gebakjes gegeten. Ik heb zelfs voor het eerst in het Trasimeense meer gezwommen met Paul van de Laar. Het was wel wennen al die blubber tussen je tenen, je ziet niet wat er zwemt. Het is gewoon anders, kortom geef mij denk ik toch maar de zee!

Michele & Co in Castiglione del Lago

Birra San Biagio

Strand, tja dat is voor mij erg lang geleden. Te lang geleden. Hopelijk komt daar binnenkort verandering in. De laatste keer was in 2013 toen ik in Donoratico werkte, de Toscaanse kust.

Heerlijk vind ik het om weer te trainen. Je zou dan zeggen, ben je wel wijs in dit hete weer!? Wellicht, maar ik ga dan lopen rond 7 uur in de ochtend. Dan is het 25 graden en prima te doen. Of ik weer een marathon ga lopen weet ik nog niet. Ik heb nieuwe Saucony's waarmee ik heerlijk loop.  Ik voel me weer fit omdat ik 4x in de week train. Heerlijk.

hardlopen in Toscane met Fulvio Massini

Hittegolf in Italië

Het is niet te geloven hoe warm dat het is momenteel. Rond de 34 graden, morgen wordt het ruim 35 graden. Hier in mijn huis is het werkelijk niet te geloven, geen zuchtje wind dat binnenkomt. Het zijn al een paar dagen dat ik in mijn bikini rondloop in huis. Ook met het idee af en toe een duik te nemen in het Trasimeense meer of in het zwembad bij Residence Castiglione.

En vanavond ga ik trainen...

Onlangs heb ik bezoek gehad uit Nederland en België. Paul en Desiree ken ik al lang van Dante Alighieri Rotterdam. Met Desiree heb ik in het Dante bestuur gezeten. Paul en Dees wonen in Rotterdam en hebben een huis in Montecchio (Toscane), een klein plaatsje niet ver van Peccioli. In Montecchio werkt Marco "non solo pane", hij heeft een kleine alimentari waar men de nodige boodschappen kan halen. Hij heeft niet alleen brood... maar nog veel andere lekkere dingen!

Nu kwamen Paul en Dees naar Umbrië, Castiglione del Lago. Na een lichte lunch bij mij thuis zijn we naar het meer gegaan bij il Pescatore. Het was er druk met toeristen en Italianen.

Die avond zijn we in L'Acquario gaan eten in het centrum. We hebben super lekker gegeten! Alleen maar vis uit het meer. Een antipasto misto di pesce, twee primi en twee secondi...

Een paar dagen later is Stefan uit België naar Umbrië gekomen. Stefan ken ik uit de periode toen ik een paar maanden reisde door Italië. Dat was in 2008. Ik kampeerde op de camping in Spoleto, achter de kathedraal San Pietro. Daar heb ik Stefan en zijn vrouw Naima ontmoet. We hebben samen een fantastische wandeling gemaakt op de heilige berg Monteluco in Spoleto. Stefan wees me er nog op dat hij, toen ik weer vertrok met de trein naar de volgende bestemming, mij naar het station in Spoleto heeft gebracht. Dat kon ik mij niet meer herinneren...

Mooi nietwaar? Als je alleen reist overkomen je de mooiste dingen, en vaak hou je er zelfs nog vriendschappen aan over. Stefan had ik jaren niet meer gezien, één keer in Antwerpen voordat ik naar Trentino vertrok. Toen gingen we mosselen eten in de Rooden Hoed. Dat is ruim 6 jaar geleden. Time flies.

I vini nel Mondo festival in Spoleto Umbrie

Elk jaar is het wijnfestival in Spoleto I vini nel Mondo. Dit jaar was de 10e editie. Vorig jaar was ik er ook geweest, en dit jaar besloot ik er weer heen te gaan. Voor 20 Euro kreeg je een glas en 8 bonnetjes om 8 (verschillende) soorten wijnen uit heel Italië te proeven.

Ik was eerst op bezoek bij een villa in Spoleto die Villa in Umbria verhuurt. Villa Ecologica is een mooie vrijstaande villa met zwembad in de Umbrische natuur. Ik kreeg daar mijn eerste Reiki behandeling. Elisabetta is de eigenaar van Villa Ecologica, en daarbij is ze Meester in Reiki. Een hele bijzondere en interessante ervaring! Ik heb hier een blog over geschreven.

Spoleto vind ik een leuke stad in Umbrië. Het is zoals ze hier zeggen: "Spoleto è rimasta nel mio cuore". En inderdaad Spoleto heeft een speciaal plekje in mijn hart. Ik heb daar mijn "roots" liggen. Het is een van de eerste stadjes in Italië die ik bezocht heb. Daarna heb ik er in 2008 gekampeerd en in 2011 heb ik in Strettura gewerkt. Een klein plaatsje aan de Via Flaminia. De oude weg die Rome met het Noorden verbindt. De afstand van Strettura naar Spoleto is maar een paar kilometer. Strettura is bekend om haar zoutloze brood. Het brood waarvan ze ook bruschette maken.

In die periode ben ik begonnen met het schrijven van mijn blog "Supertramp in Italy".

Bij het wijnfestival heb ik geprobeerd me te verdiepen in de wijnen die men kon proeven. In de Rocca Albornoziana en in de Chiostrò San Nicolò waren de proeverijen. Er was zo ontzettend veel keus uit wijnen.. Te veel om op te noemen. Van een Spumante Brut uit Trento tot wijn uit Salento Puglia. Ze waren allemaal erg lekker.

En uiteraard : "Quando si beve, si mangia." Lekkere hapjes van Ciotti "Antichi Sapori.