Een weekend in Reggio Emilia

Als ik met vrienden op pad ben is het vaak vanwege een hardloopwedstrijd. Is het niet voor een marathon, dan is het wel voor een halve marathon of een 10 km wedstrijd. Er moet gewoonweg gelopen worden.

Zo ook afgelopen zondag liepen wij de Maratona d'Italia van Carpi, Reggio Emilia. Dit keer stond de halve marathon op de planning. De start was in Maranello, de stad van Ferrari, en de finish was in Modena.

Ik begon perfect. Ik liep 14 km in het uur, maar daarna sloeg de vermoeidheid erin. Tijdens de laatste paar km heb ik het tempo van 4.17/km niet meer kunnen volhouden. Mijn benen waren op. Ik keek op mijn Garmin horloge, en ik kreeg al snel het vermoeden dat ik mijn PR niet zou verbeteren. Ook omdat ik ontzettend moe was. Mijn eindtijd is 1.32,06. Zeker niet slecht, want het zijn maar een luttele 30 seconden boven mijn PR. Maar toch...

Na de wedstrijd stond uiteraard een uitgebreide lunch in de planning. Dat is een van het voornaamste als we erop uit gaan. Lekker eten en drinken. Want zeker na een enorme inspanning verdienen we een heerlijke lunch met veel pasta, vlees, wijn en.. gelato! De lunch was dit keer in l'Osteria del Torchio in Modena.

De keuken in Reggio Emilia is weer heel anders dan in Umbrië. In Reggio Emilia drinken ze Lambrusco en eten ze o.a. tagliatelle alla Bolognese, tortelloni, gnocco fritto, stracchino en nog veel meer andere lekkere gerechten. Pasta's en risotto's zijn gedecoreerd met balsamico azijn en plakjes parmezaanse kaas. Dat zul je in Toscane of in Umbrië nauwelijks zien. De tortelloni zijn vaak gevuld met ricotta kaas en spinazie. Heerlijk! En dan heb ik het nog niet over de sauzen bij deze pasta... Je kunt tortelloni eten met gesmolten boter en salvia, maar ook met romige tomatensaus en parmezaanse kaas, de "tortelloni vecchia Modena".

Gnocco fritto is weer iets anders. Dat wordt of als antipasto gegeten of als secondo. Gnocco fritto is gefrituurd deeg die je open snijd en vult met stracchino kaas en diverse soorten affettati (ham, capocollo, gedroogd ham of salami). Daarbij geven ze je apart "tigella", dat zijn kleine ronde broodjes uit de oven. Deze eet je met Nutella, jam of als je wilt met een soort "varkensvet".

Restaurant l'Osteria del Torchio is dichtbij de snelweg (A22 en A1), ideaal te bereiken voor als je met de auto bent. Het is een echt Italiaans familierestaurant waar je zeker moet reserveren op zondag. Veel Italiaanse families en gezinnen gaan dan uitgebreid lunchen.

Niet ver vandaan is 4 Madonne Caseificio dell'Emilia. Dat is een zuivelfabriek, één van de grootste "kaasfabrieken" van de Parmigiano Reggiano (parmezaanse kaas) in Reggio Emilia. We wilden eerst alleen een stukje kaas kopen om mee naar huis te nemen, maar omdat we een rondleiding in de kaasfabriek konden krijgen (kosten 5 Euro pp), twijfelden we geen moment. Veel te leuk om mee te maken!

Van A tot Z werd ons haarfijn uitgelegd hoe de kaas wordt gemaakt. Alle werkplaatsen hebben we gezien, en het magazijn waar de kazen liggen te rijpen. Wat is dat immens groot, je gelooft je ogen niet!

Na afloop mochten we verschillende soorten kazen van de Parmigiano Reggiano proeven. Van jonge kaas tot oude kaas (rijping : 12 maanden, 18 maanden, 24 en 36 maanden). De meeste Parmigiano Reggiano die wij in de supermarkt kopen is 24 maanden oud.

Een interessante belevenis om te zien hoe deze beroemde kaas wordt gemaakt en wereldwijd wordt verkocht. Al het melk dat ze gebruiken voor deze kaas komt uit deze omgeving. Ongelooflijk! En moet je eens kijken hoeveel ze maken.... Dus de melk komt niet eens uit een andere regio van Italië, laat staan uit Nederland. De Parmigiano Reggiano heeft ook niet voor niets een DOP merk! Daar zijn ze apetrots op.

En waarom 4 Madonne? Omdat langs de snelweg een klein "kerkje - altaar" staat met vier verschillende Madonna's. Je ziet ze niet duidelijk op de foto maar ze zijn er wel.

trainen voor de halve marathon van Carpi

Ik zit op schema. De trainingen zijn zwaar, ik kan niks anders zeggen. Ik train zo 4 tot 5 keer in de week. Ik ben mijn conditie aan het verbeteren. Bij de ene wedstrijd loop ik wat sneller dan bij de andere, afhankelijk van hoe ik met voel. Nu moet ik a.s. zondag bij de halve marathon van Colle val d'Elsa "Sempre di Corsa" 2 x 7 km in 4:30 lopen, en 3 km in 5:00. De rest zie ik wel. Maar het is pittig. En dit alles voor de Carpi halve marathon op 11 oktober. Ik train me het lep lazarus.

Het is nooit vlak in Umbrië en in Toscane. Met trainingen en wedstrijden loop je bijna altijd in de heuvels. Behalve in Castiglione del Lago, het plaatsje waar ik woon, daar is het redelijk vlak.

Gisteren had ik een zware training. Ik zag er als een berg tegenop, ik moest 500 meter in 2 minuten lopen, dat is 4 min/km. Dat is hard. En nooit gedacht dat het me zou lukken, maar het tegendeel bewijst weer. Hier de link van mijn Garmin Connect.

De zomer is voorbij, het najaar staat weer voor de deur. De periodes van halve marathons en marathons komen er weer aan. Maar ook de seizoenen van de nieuwe wijnen, olijfolie, kastanjes en everzwijn. De jacht op everzwijnen is al begonnen of begint binnenkort. De wijnoogst is bijna.

De tijd vliegt, a.s. dinsdag vlieg ik vanuit Rome naar Rotterdam voor het Social Media Week event in Rotterdam. Ik heb er veel zin in!

Hier in Umbrië is het nog > 25 graden, in Nederland is het kouder en regenachtig, hmmm. Dat wordt truien aan doen. Dat ben ik nog niet gewend, maar ik vrees dat ik geen keus heb.

Lago di Montepulciano

Bettona halve marathon

Geen idee had ik nog wat ik op deze zondag zou gaan doen. Ik ben niet zo'n planner meer als voorheen. Zeker in de weekenden is het bekijken wat er op mijn pad komt. Het ligt er ook aan. Als ik de emails moet beantwoorden en de aankomsten moet doen (die zijn vaak op zaterdagen en zondagen), ben ik regelmatig in Castiglione del Lago. Althans, ik blijf paraat. Maar als ik een weekend andere werkzaamheden moet doen... dan kijk ik eerst wat er zo te doen is in Umbrië. Ik vind het leuk om naar sagra's te gaan bijvoorbeeld. Of gewoon een plaats te bezoeken zoals Assisi, maar vooral.... hardlopen!

Vandaag was de halve marathon in Bettona. Ik had al van te voren begrepen dat het geen makkelijke wedstrijd zou zijn. Nee, dat was het zeker niet. Vanochtend reed ik richting Perugia, Bettona. Met het idee gewoon een halve marathon lekker te lopen. Maar wat viel het tegen. Ondanks dat ik redelijk in vorm ben, en alweer 4x in de week train, was het werkelijk afzien.

Het was zwaar, heuvel op, heuvel af. En daarbij, de gevoelstemperatuur was zeker 30 graden. De "salite" heuvel opwaarts afstanden waren pittig. Soms leek het net alsof je moest klauteren. Met handen en voeten. Laat ik het zo zeggen, het was geen gewone halve marathon maar een "trail". De paden waren onverhard, veel stenen, zand, zon.... uffa.

Ik heb volgens mij nog nooit zo'n zware wedstrijd gelopen als deze. En het is lang geleden dat ik er zo lang over gedaan heb: 1.58,41. Ik moet nu nog bijkomen. Stanca!

Het was een mooie route, en zeker ook een route om te wandelen: Garmin Connect - Bettona Running

Volgens mij was ik 3e van mijn categorie en 10e van de vrouwen. Eigenlijk geen idee. Over het algemeen zegt dat mij vrij weinig. Ik wil gewoon lekker lopen voor mezelf. En genieten van de prachtige omgeving waar ik woon. Want dat is het, het is hier gewoon geweldig.. Het groene hart van Italië, Umbrië.

Een nieuw PR in Bologna, Italië

La dotta, La grassa, La rossa: Bologna!

Jaren geleden was ik ooit in Bologna, toen ik met mijn backpack reisde door Italië. Ik reisde altijd met de trein, en vaak moest ik overstappen op Bologna Centrale onderweg naar Venetië of ik zette er mijn reis voort naar welke plaats in Italië dan ook. Good memories.

De stad zelf kende ik niet, alleen het treinstation. Daarom vind ik het heel bijzonder een halve marathon gelopen te hebben in een stad die ik niet kende, en waarover ik veel positieve verhalen had gehoord. Niet alleen de mensen zijn vriendelijk, je eet er nota bene ontzettend lekker! Nou eet je in heel Italië goed, maar in Emilia Romagna, de streek van de plaatsen Bologna, Parma en Modena eet je absoluut niet verkeerd. Integendeel! Wat dacht je van de tortellini, lasagne, tagliatelle, mortadella, prosciutto di Parma en de Lambrusco?

Op 14 september 2014 was de halve marathon van Bologna. Ik heb de afgelopen maanden veel getraind en regelmatig aan wedstrijden deelgenomen. Wedstrijden van 8-15 km in Umbrië en in Toscane. En dat waren absoluut geen makkelijke parcoursen. Vaak heuvelachtig en de paden waren onverhard.

Route van de halve marathon in Bologna: Garmin Connect - Bologna half marathon

Een nieuw PR heb ik gelopen! 1.36,39 op een halve marathon. Een tijd waarop ik best trots mag zijn. Ik was al heel blij een tijd neer te zetten net onder de 1.39, maar het ging perfect. Ik voelde me prima.

Dit had ik nooit kunnen realiseren zonder mijn hardloopgroepje en vrienden in Italië. Het is vooral heel mooi om te zien dat de zware trainingen en de wedstrijden uiteindelijk nu zijn vruchten afwerpen.

Dit heb ik niet cadeau gekregen.. het is gewoon geweldig! Het gezelschap, de stad, en ook de eerste "kennismaking" met een Italiaanse topatlete-een Olympisch kampioen "Valeria Straneo" maakte deze halve marathon ervaring in Bologna compleet. Een ervaring om nooit te vergeten.

Nu op weg naar Amsterdam halve marathon

tagliatelle

Tamburini

Atti panificio

Valeria Straneo

Tamburini

Tortellini

tagliere misto

pasticceria

Supertramp

Sommigen vragen mij.. hoe kun je zo over je zelf schrijven? Een blog die iedereen kan lezen. Alsof je geen geheimen hebt en dat je alles zomaar bloot geeft.

Ik heb daar ook wel eens over nagedacht. Maar op mijn blog Supertramp in Italy staan ook weer niet alle verhalen. Misschien alleen de leuke. Ik maak natuurlijk ook minder leuke dingen mee. Zoals iedereen. Als ik alles werkelijk zou delen, dan kan ik beter een boek schrijven...

Monti Sibillini

Maar Supertramp in Italy is ontstaan 6 jaar geleden toen ik reisde door Italie. Van Noord naar Zuid. En Supertramp betekent voor mij veel. Ik wil dat vasthouden. Mijn avonturen en belevenissen in Italie zijn leuk. Vaak vergeet ik ervaringen op te schrijven, maar dat komt omdat ik ook een blog schrijf voor Villa in Umbria. Voor mijn werk. En daar vind je al heel veel informatie over Umbrië (bijvoorbeeld over restaurants, wandel,- fietsroutes, wijnproeverijen, festivals....)

wijnproeverij

Dit is echt mijn persoonlijke blog: Supertramp in Italy. En ik vind het leuk over andere dingen te schrijven, zoals over mijn skivakantie in Val di Fassa Trentino, of over mijn trainingen voor hardloopwedstrijden in Umbrië en in Toscane.

Val di Fassa Trentino

Aanstaande zondag loop ik een wedstrijd in Montepulciano van 10 km. Dat is een leuk toeristisch wijndorpje in Toscane, en maar (ongeveer) 20 km rijden van mijn huis. Het is warm in Umbrië. Vandaag heb ik geprobeerd me aan mijn schema te houden, maar dat is me gewoonweg niet gelukt. Ik moest 7 x 1 km/5 min, daarna 4 x 1 km/4.50  min en daarna 3 x 1 km/4.40 min. Uffa... In het begin wilde ik doorzetten, maar het ging echt niet. Ik heb 10 km gelopen in 50 min. in een temperatuur van ongeveer 30 graden... Dat vond ik al heel wat. En daarna 2 km uitlopen.

Velen zullen denken dat ik gek ben. Misschien ben ik dat ook wel. Maar ik wil sneller worden, ik wil een PR lopen op de halve marathon in Amsterdam. Binnen de 1.39. En daarvoor moet ik trainen. Gelukkig loop ik dit jaar geen hele marathon, daar moet ik even niet aan denken. Misschien dat ik in april met mijn hardloopgroepje uit Umbrië en Toscane de Marathon van Rotterdam ga lopen....  wie weet. Maar eerst Bologna (halve marathon) en daarna Amsterdam (halve marathon).

in Toscane..

Florence

Vandaag was het tijd om weer naar Walter te gaan. De kapper in Castiglione del Lago. Mijn haren zaten van geen meter meer. Lang voor mijn ogen, geen model. Basta. Nu heb ik een new look, een à la Leontien van Moorsel kapsel. Althans, denk ik. Ik had al een andere coupe, want vorig jaar had ik lang haar. Maar toen ik eenmaal begonnen was met knippen, wilde ik alleen maar korter.. En wetende dat dit allemaal is begonnen in Sassetta, Toscane. Waar ik toen woonde.

Maar nu is het zelfs gewoon SHORT. And I like it. Foto? Nee, nu niet. En daarbij, ik ben niet zo'n selfie fan..

De zomer is begonnen en het bevalt me wel. Het is heerlijk weer buiten, de mensen lopen door de hoofdstraat, er worden ijsjes gegeten, terrasjes zitten vol. Het is gezellig druk. Voor mij mag het altijd zo zijn in Umbrie.

Ik ben de laatste tijd veel in Toscane geweest, in Florence en Siena. In april heb ik de halve marathon van Florence gelopen, en afgelopen weekende heb ik meegedaan aan de 75a di San Giovanni in Florence. Een 10 km wedstrijd door het centrum.

Daarvoor hebben we geluncht in een restaurant in Fiesole, een dorpje in de Toscaanse heuvels met uitzicht op de stad Florence. Waanzinnig mooi. Een betere voorbereiding konden we echt niet hebben! Lekker gegeten en (wijn) gedronken bij restaurant La Reggia degli Etruschi, il salotto su Firenze. Je zit nou eenmaal in de Chiantistreek, dus een glaasje hoort erbij. En ik wist al, ik zou geen PR lopen. Wat dus ook het geval was. Ik heb er iets van 47 minuten over gedaan.

il salotto su Firenze

De rode wijn had helemaal geen invloed op mijn fotokunsten, kijk hier eens. Voeten!

schoenen van Mirco en Rosita

Ook al ben ik Umbra, en begin ik steeds meer van "mijn" streek te houden, ik vind Florence gewoon een toffe stad! Leuke winkels, restaurantjes en barretjes.

running in Florence, Tuscany

Het hing in de lucht en het is er echt van gekomen, ik heb de halve marathon van Florence gelopen! Ik was er al een paar keer geweest, maar hardlopen in het centrum van "Firenze" is wel heel bijzonder en mooi!

We vertrokken vroeg uit Chiusi, Toscane. Castiglione del Lago, waar ik woon, is heel dichtbij Toscane. Dus Chiusi was voor mij naast de deur. We waren met een aardig groepje. Ook vrienden uit Ferrara, Emiglia Romagna, waren naar Florence gekomen om te lopen.

Als je dus heel vroeg op een zondagochtend in een stad als Florence bent, kun je er werkelijk een kogel afschieten. We liepen door het centrum, richting Piazza Santa Croce, om ons startnummer op te halen. Het was alsof het even "onze" stad was. Zo rustig. De barretjes waren net open, je rook de verse brioches en de "caffè" mmm. De "fiorentini" bereidden zich weer voor op een (drukke) toeristische dag. En dat was het ook.... 

De start was om 9.30. Enorm veel deelnemers waren er. We startten goed, helemaal aan het begin. Na de 1e km dacht ik, mooi, dit hou ik nog wel vol 20 km. Maar dat viel tegen... het was zwaar.

In Terni, Umbrië, had ik laatst een PR gelopen, 1.40, maar in Florence wilde ik onder de 1.40 lopen. Wat mij is gelukt! 1.39,44. Mirco, een hardloper van ons groepje, was voor 1 keer mijn persoonlijke pacer. Mede dankzij hem heb ik gemiddeld 4.42 per km gelopen en dus mijn PR gehaald. Ik zat er doorheen na de 15 km. Ik was er klaar mee. Maar ik heb doorgezet. Ik werd aangemoedigd door de pacers, Mirco en door mensen langs de kant: "forza forza Sylvia .. dai dai che ce la fai"!

Over de streep gekomen kon mijn geluk niet op. Wat een overwinning. Dit neemt niemand van mij af. Onder de 1.40 suuuuuuper! Met de lunch bij Osteria dei Pazzi, een restaurant in het centrum, hebben we deze overwinning uitgebreid gevierd met goede wijn en lekker eten.... met pasta, vlees en "ri ri ribollita". Dat is Toscaanse brood/groentensoep. Heel eenvoudig, maar zo onuitstaanbaar. 

Route halve marathon Florence

groepje Filippide

Ribollita

Firenze