Hittegolf in Italië

Het is niet te geloven hoe warm dat het is momenteel. Rond de 34 graden, morgen wordt het ruim 35 graden. Hier in mijn huis is het werkelijk niet te geloven, geen zuchtje wind dat binnenkomt. Het zijn al een paar dagen dat ik in mijn bikini rondloop in huis. Ook met het idee af en toe een duik te nemen in het Trasimeense meer of in het zwembad bij Residence Castiglione.

En vanavond ga ik trainen...

Onlangs heb ik bezoek gehad uit Nederland en België. Paul en Desiree ken ik al lang van Dante Alighieri Rotterdam. Met Desiree heb ik in het Dante bestuur gezeten. Paul en Dees wonen in Rotterdam en hebben een huis in Montecchio (Toscane), een klein plaatsje niet ver van Peccioli. In Montecchio werkt Marco "non solo pane", hij heeft een kleine alimentari waar men de nodige boodschappen kan halen. Hij heeft niet alleen brood... maar nog veel andere lekkere dingen!

Nu kwamen Paul en Dees naar Umbrië, Castiglione del Lago. Na een lichte lunch bij mij thuis zijn we naar het meer gegaan bij il Pescatore. Het was er druk met toeristen en Italianen.

Die avond zijn we in L'Acquario gaan eten in het centrum. We hebben super lekker gegeten! Alleen maar vis uit het meer. Een antipasto misto di pesce, twee primi en twee secondi...

Een paar dagen later is Stefan uit België naar Umbrië gekomen. Stefan ken ik uit de periode toen ik een paar maanden reisde door Italië. Dat was in 2008. Ik kampeerde op de camping in Spoleto, achter de kathedraal San Pietro. Daar heb ik Stefan en zijn vrouw Naima ontmoet. We hebben samen een fantastische wandeling gemaakt op de heilige berg Monteluco in Spoleto. Stefan wees me er nog op dat hij, toen ik weer vertrok met de trein naar de volgende bestemming, mij naar het station in Spoleto heeft gebracht. Dat kon ik mij niet meer herinneren...

Mooi nietwaar? Als je alleen reist overkomen je de mooiste dingen, en vaak hou je er zelfs nog vriendschappen aan over. Stefan had ik jaren niet meer gezien, één keer in Antwerpen voordat ik naar Trentino vertrok. Toen gingen we mosselen eten in de Rooden Hoed. Dat is ruim 6 jaar geleden. Time flies.

cocomero

Cocomero is niet de komkommer zoals jullie wellicht denken. Komkommer in het Italiaans is cetriolo. Cocomero is watermeloen. Het is nu de periode van de watermeloen en de vijgen (fichi). Vijgen groeien nu her en der in Umbrië aan de bomen. Als je geluk hebt kun je ze plukken en opeten. Lekker!

Ik zit nu echt met een enorme waterbuik. Veel te lekker die cocomero. Na mijn lunch heb ik wat stukken genomen. Gisteren had ik een halve cocomero meegekregen van vrienden waar ik een gezellig etentje had. Daar hebben we cocomero als toetje gegeten. Nou had ik ook nog een mini cocomero in de koelkast... misschien een beetje te veel van het goede?

Het leventje in Umbrië gaat zo z'n gangetje. Er is veel gebeurd in de tussentijd. Het weer is momenteel zonnig, en bijna elke avond geniet ik van een glas Umbria Rosso op mijn terras met uitzicht op het Trasimeense meer. Soms denk ik wel eens, waar heb ik dit toch aan verdiend? Maar ik heb het verdiend. En nu geniet ik er des te meer van. Umbrië vind ik eigenlijk wel een van de mooiste streken van Italië. Nou wil ik niet chauvinistisch zijn, maar het is zo. De groene natuur, het eten, de "middeleeuwse" dorpjes, de koffie, de dolci, de mensen...

Als het even meezit zit ik zo in Florence. Of ik neem de trein naar Rome. Maar wat dacht je van Orvieto of Perugia? Hardlopen in de Umbrische heuvels is geen straf. Hier zie je landschappen waar je villa's ziet staan met cipressen langs de oprijlanen, meren, zonnebloemvelden, agriturismo's, varkensboerderijen, olijfgaarden en wijnvelden. Zo nu en dan rijdt een tractor voorbij ... mooi!

landschap Umbrië

cocomero

uitzicht vanuit mijn woonkamer Castiglione del Lago

sagra in Toscane

WorldCup

Gisteren heb ik niet de verlening afgezien en dus ook niet naar de penalties gekeken. Ik kon niet meer.. Wat een wedstrijd. Zoveel kansen en ik dacht oh oh als het strafschoppen worden dan..

Ik was voor de verandering in een andere bar in Castiglione gaan kijken, Peperosa. De wedstrijd werd uitgezonden op SKY sport. Als je daarvoor geen abonnement hebt, dan moet je de kroeg in. Maar bijna nergens meer is een TV of scherm te bekennen! Italië ligt eruit en hier wordt de WK nauwelijks meer gevolgd. Weinig sfeer. Ciao azzurri, ciao Balotelli...

Altijd als er een wedstrijd is gespeeld bel ik even naar huis. Nieuwsgierig hoe de sfeer is in Nederland en wat de coach Van Gaal en de spelers te vertellen hebben. Wat een emoties. Heel mooi. Het lijkt heel ver weg, maar ook zo dichtbij.

Hier is niets oranje, en om nu in Nederland te zijn met de WK had ik best leuk gevonden. Al is het maar om een wedstrijd in het centrum van Rotterdam te zien, en na afloop in het Hofplein een duik te nemen.

De WK is over in Italië, maar niet voor ons! Ik vond de wedstrijd zenuwslopend, net als andere 15 miljoen Nederlanders. In de bar had ik een Hollandse supporter gevonden met wie ik de wedstrijd heb gevolgd. Nico uit Venlo. Hij zit in de AOW en is lekker op vakantie in Umbrië. Dat hoor ik graag!

Hij was helemaal niet nerveus. En ik zat maar te knijpen. Kun je nagaan, een vrouw die nog zenuwachtiger is voor voetbal dan een man. Tijdens de verlenging ging de muziek steeds harder in de loungebar. We konden niks meer horen van de wedstrijd. Discolichten gingen aan, stoelen en tafels werden opzij gezet. Er moest gedanst worden! En de wedstrijd dan?

Ik was blij dat ik enigszins gezelschap had. Anders was ik dus echt de enige HOLLAND fan! Ik ben op een gegeven moment weggegaan. Niet vanwege Nico, de muziek, maar het was de spanning... Ik kon niet meer.  Ik wilde de strafschoppen nog volgen via internet "Langs de Lijn op Radio 1" maar ik heb daarvan af gezien.

We zijn door naar de halve finale! YES!

Ik ga niet meer naar Peperosa. De Italianen interesseren zich niet meer voor de WK. Ik ga naar mijn vertrouwde La Cannuccia bar of ik kijk gewoon thuis. Als de wedstrijd wordt uitgezonden op de RAI natuurlijk. Heerlijk met een Heineken biertje. Op z'n Hollands!

sfeertje in Nederland

Oranje supporters

buongiorno

Buon giorno a tutti uit het groene hart van Italië, Umbria.

Het is alweer 1 juni, en het is nu echt voorjaar. Het is nog vroeg. Het enige wat ik nu hoor zijn de vogels en de politiehonden. Ja, dat klopt, politiehonden. Hier aan het Trasimeense meer worden politiehonden opgeleid tot drugshonden. Zij worden hier getraind. Deze honden gaan naar de vliegvelden in Rome, en Pisa voor bagagecontrole.

Wonen in Castiglione del Lago bevalt me nog altijd erg goed. Ik voel me er thuis, mensen in het dorp kennen me. Je ziet nu ook dat het zomerseizoen gaat beginnen. De restaurantjes zetten hun tafels buiten. Schapenkaas, hammen, olijfolie, truffel en wijnen kun je op straat proeven... heerlijk, zomer!

Gisteren had ik bezoek uit Nederland. Dat gebeurt niet vaak, en zeker niet van iemand die ik heel lang niet meer had gezien. Een oude hockeyvriend van Evergreen. Het was alsof we gisteren nog op het hockeyveld stonden bij een Dubbel A toernooi of zo. Met de DJ op het veld en 's avonds de beest uithangen met bier, heel veel bier. Mooi is dat hè? Ook al spreek je elkaar nooit, maar op het moment dat je elkaar dan weer ziet, na zoveel jaar, is het helemaal goed. Fantastisch! Herinneringen weer opgehaald. Veel is veranderd. Heel veel. Ja, ook wij worden ouder.

Heerlijk gegeten bij La Cantina met zijn gezin. In het zonnetje genieten van de antipasti, de primo, dolce en een flesje Bianco del Baccio. Een lokale witte wijn uit deze omgeving.

panna cotta

Het is tijd om te gaan hardlopen.. en daarna op naar Spoleto voor "Vini nel Mondo".

alive and kicking

Het is lang geleden dat ik iets op mijn blog heb geschreven. Dat heeft een aantal redenen, o.a. met mijn internetverbinding. Die had ik niet, of die was ontzettend traag. Maar nu is het opgelost. Eindelijk. Ja, ik heb wifi thuis! Het ging allemaal wel op Italiaanse tempo, maar als je veel geduld hebt, komt het uiteindelijk goed. Zo moet je maar denken, je went eraan!

Het weer was niet al te best de afgelopen dagen, maar deze week schijnt de zon en we verwachten ruim 20 graden! Boven op het dak van ons "paleis", is een privé terras die ik samen met mijn buurman Bruno deel. Vanuit daar hebben we een fantastisch uitzicht over het Trasimeense meer. Er staan al tafels en stoelen. Zo gaaf! We hebben afgesproken dat we van de zomer een BBQ gaan organiseren, met lekker vlees en goede wijn. Dat komt wel goed. Of misschien ook een paar aperitivi! Spritz en cicchetti. Op z'n Venetiaans :) Of een aperitief "al modo Toscano" want Bruno is Florentijn. Bruno spreekt de "c" niet uit. Dat is zo grappig het Toscaanse dialect. "Casa" is in het Toscaans "hasa" en "Coop" is "hoop". Toscanen zijn net zoals "Umbri" heel aardig en gastvrij. Laatst heb ik een secondo gegeten bij hem thuis met cannellinibonen (op z'n Toscaans). Heerlijk. Ik bof toch maar weer met zo'n buurman.

Het hardlopen is de laatste tijd er een beetje ingeschoten. Tja, maar ik ben nog wel fit. Althans.. vandaag 12 km gelopen en het ging redelijk. Aanstaande zondag ga ik een wedstrijd lopen met mijn hardloopgroepje in Perugia, 12,5 km, en op 8 juni is een halve marathon in Città di Castello. Ik weet niet of het me lukt daar een PR te lopen, maar het parcours schijnt enorm snel te zijn. Sneller dan die in Florence. We shall see!

Pisa!

zonsondergang bij mij thuis Trasimeense meer