trainen voor de halve marathon van Carpi

Ik zit op schema. De trainingen zijn zwaar, ik kan niks anders zeggen. Ik train zo 4 tot 5 keer in de week. Ik ben mijn conditie aan het verbeteren. Bij de ene wedstrijd loop ik wat sneller dan bij de andere, afhankelijk van hoe ik met voel. Nu moet ik a.s. zondag bij de halve marathon van Colle val d'Elsa "Sempre di Corsa" 2 x 7 km in 4:30 lopen, en 3 km in 5:00. De rest zie ik wel. Maar het is pittig. En dit alles voor de Carpi halve marathon op 11 oktober. Ik train me het lep lazarus.

Het is nooit vlak in Umbrië en in Toscane. Met trainingen en wedstrijden loop je bijna altijd in de heuvels. Behalve in Castiglione del Lago, het plaatsje waar ik woon, daar is het redelijk vlak.

Gisteren had ik een zware training. Ik zag er als een berg tegenop, ik moest 500 meter in 2 minuten lopen, dat is 4 min/km. Dat is hard. En nooit gedacht dat het me zou lukken, maar het tegendeel bewijst weer. Hier de link van mijn Garmin Connect.

De zomer is voorbij, het najaar staat weer voor de deur. De periodes van halve marathons en marathons komen er weer aan. Maar ook de seizoenen van de nieuwe wijnen, olijfolie, kastanjes en everzwijn. De jacht op everzwijnen is al begonnen of begint binnenkort. De wijnoogst is bijna.

De tijd vliegt, a.s. dinsdag vlieg ik vanuit Rome naar Rotterdam voor het Social Media Week event in Rotterdam. Ik heb er veel zin in!

Hier in Umbrië is het nog > 25 graden, in Nederland is het kouder en regenachtig, hmmm. Dat wordt truien aan doen. Dat ben ik nog niet gewend, maar ik vrees dat ik geen keus heb.

Lago di Montepulciano

cocomero

Cocomero is niet de komkommer zoals jullie wellicht denken. Komkommer in het Italiaans is cetriolo. Cocomero is watermeloen. Het is nu de periode van de watermeloen en de vijgen (fichi). Vijgen groeien nu her en der in Umbrië aan de bomen. Als je geluk hebt kun je ze plukken en opeten. Lekker!

Ik zit nu echt met een enorme waterbuik. Veel te lekker die cocomero. Na mijn lunch heb ik wat stukken genomen. Gisteren had ik een halve cocomero meegekregen van vrienden waar ik een gezellig etentje had. Daar hebben we cocomero als toetje gegeten. Nou had ik ook nog een mini cocomero in de koelkast... misschien een beetje te veel van het goede?

Het leventje in Umbrië gaat zo z'n gangetje. Er is veel gebeurd in de tussentijd. Het weer is momenteel zonnig, en bijna elke avond geniet ik van een glas Umbria Rosso op mijn terras met uitzicht op het Trasimeense meer. Soms denk ik wel eens, waar heb ik dit toch aan verdiend? Maar ik heb het verdiend. En nu geniet ik er des te meer van. Umbrië vind ik eigenlijk wel een van de mooiste streken van Italië. Nou wil ik niet chauvinistisch zijn, maar het is zo. De groene natuur, het eten, de "middeleeuwse" dorpjes, de koffie, de dolci, de mensen...

Als het even meezit zit ik zo in Florence. Of ik neem de trein naar Rome. Maar wat dacht je van Orvieto of Perugia? Hardlopen in de Umbrische heuvels is geen straf. Hier zie je landschappen waar je villa's ziet staan met cipressen langs de oprijlanen, meren, zonnebloemvelden, agriturismo's, varkensboerderijen, olijfgaarden en wijnvelden. Zo nu en dan rijdt een tractor voorbij ... mooi!

landschap Umbrië

cocomero

uitzicht vanuit mijn woonkamer Castiglione del Lago

sagra in Toscane

derde prijs

Ik ben derde geworden van de vrouwen bij een hardloopwedstrijd in Fabro, Umbrië; terza assuloto! Ik heb een salamiworst en een hoedje gewonnen. Dit is mij nog nooit overkomen. Ik was aangenaam verrast. Ik heb wel eens een prijs gewonnen in mijn categorie, maar ik ben nooit derde geworden van de vrouwen... wow! Dat is dan best leuk.

Pasta, wijn en pomodori pellati zaten al in de "pacco gara". Die mochten natuurlijk niet ontbreken. Het was een 10,2 km wedstrijd, vier rondjes. Best saai, want je weet, na 1 rondje moet je er nog 3 en na 2 rondjes ... nou goed. Wel blij hoor! Mijn gemiddelde was 4:35/km. Mijn tijd is 48:06.

Bijna klaar voor Amsterdam...

Route: Fabro by Supertramp76 at Garmin Connect - Details

prijsuitreiking

G.S. Filippide

Corriere dell'Umbria

Supertramp

Sommigen vragen mij.. hoe kun je zo over je zelf schrijven? Een blog die iedereen kan lezen. Alsof je geen geheimen hebt en dat je alles zomaar bloot geeft.

Ik heb daar ook wel eens over nagedacht. Maar op mijn blog Supertramp in Italy staan ook weer niet alle verhalen. Misschien alleen de leuke. Ik maak natuurlijk ook minder leuke dingen mee. Zoals iedereen. Als ik alles werkelijk zou delen, dan kan ik beter een boek schrijven...

Monti Sibillini

Maar Supertramp in Italy is ontstaan 6 jaar geleden toen ik reisde door Italie. Van Noord naar Zuid. En Supertramp betekent voor mij veel. Ik wil dat vasthouden. Mijn avonturen en belevenissen in Italie zijn leuk. Vaak vergeet ik ervaringen op te schrijven, maar dat komt omdat ik ook een blog schrijf voor Villa in Umbria. Voor mijn werk. En daar vind je al heel veel informatie over Umbrië (bijvoorbeeld over restaurants, wandel,- fietsroutes, wijnproeverijen, festivals....)

wijnproeverij

Dit is echt mijn persoonlijke blog: Supertramp in Italy. En ik vind het leuk over andere dingen te schrijven, zoals over mijn skivakantie in Val di Fassa Trentino, of over mijn trainingen voor hardloopwedstrijden in Umbrië en in Toscane.

Val di Fassa Trentino

Aanstaande zondag loop ik een wedstrijd in Montepulciano van 10 km. Dat is een leuk toeristisch wijndorpje in Toscane, en maar (ongeveer) 20 km rijden van mijn huis. Het is warm in Umbrië. Vandaag heb ik geprobeerd me aan mijn schema te houden, maar dat is me gewoonweg niet gelukt. Ik moest 7 x 1 km/5 min, daarna 4 x 1 km/4.50  min en daarna 3 x 1 km/4.40 min. Uffa... In het begin wilde ik doorzetten, maar het ging echt niet. Ik heb 10 km gelopen in 50 min. in een temperatuur van ongeveer 30 graden... Dat vond ik al heel wat. En daarna 2 km uitlopen.

Velen zullen denken dat ik gek ben. Misschien ben ik dat ook wel. Maar ik wil sneller worden, ik wil een PR lopen op de halve marathon in Amsterdam. Binnen de 1.39. En daarvoor moet ik trainen. Gelukkig loop ik dit jaar geen hele marathon, daar moet ik even niet aan denken. Misschien dat ik in april met mijn hardloopgroepje uit Umbrië en Toscane de Marathon van Rotterdam ga lopen....  wie weet. Maar eerst Bologna (halve marathon) en daarna Amsterdam (halve marathon).

in Toscane..

festival in Toscane

Ik kan er maar niet over ophouden en het is nou eenmaal de periode... de zomer sagra's! Gisteren zijn we (weer) naar een eetfestival geweest. Dit keer in Toscane, Montallese. Een klein plaatsje in de provincie Chiusi. Dit keer was het de "sagra della nana". Eend!

Pici al sugo di nana: pici is typisch Toscaanse pasta met een "eendensaus". Gnocchetti di zucca e nana: homemade aardappelgnocchi met pompoen en eend. Nana in porchetta: volgens mij kun je dit vergelijken met "Peking eend", geroosterde eend. Anatra all'arancia: eend bereid met sinaasappel... beetje zoetig. Maar uiteraard kon je ook gewoon een bistecca (steak), gegrilde worstjes, of pizza nemen. Toetjes ontbraken niet. Crêpes met Nutella, gnam! We hadden al aardig wat (biertjes) gedronken en gegeten. Daar was gewoon geen plaats meer voor... next time!

Het was zoals gewoonlijk weer lekker. Ja, echt heel lekker. Dus voor een vakantie in Toscane of Umbrië, goed en vers eten is gegarandeerd. Geen twijfel mogelijk.

Na afloop was een band en er werd gedanst met de mensen van het dorp.

antipastone

nana in porchetta

Zomer?

Het weer is niet super. Het is geen zomer in Umbrië, althans voor de "Umbri" is het zelfs koud. En ik kan me voorstellen voor de toeristen, die op vakantie zijn in Italië, dat het frisse weer ook niet zo leuk is. Op vakantie wil je elke dag zon, en wil je lekker genieten aan het zwembad of aan het meer met een goed glas rosé. Want je vakantie heb je verdiend!

Ikzelf vind het niet zo erg dit weer, wel voor onze gasten natuurlijk, maar als het zo warm is doe je werkelijk weinig. Binnen in huis is het dan net een sauna. En nu is het prima zo. Als je buiten loopt is het heerlijk. Voor het hardlopen is het overigens ook niet verkeerd. Vanochtend 18 km gelopen zonder erg te zweten. Muziekje op...

En dit alles voor de halve marathon van Amsterdam. Wat wil ik daar graag een PR lopen! Zou dat lukken? Onder de 1.39?

Maar we gaan eerst met een groepje als "training" de halve marathon van Bologna lopen : Corri e mangia! Rennen en eten (kan niet missen). Op de Piazza Maggiore, in het centrum van Bologna kunnen alle deelnemers aan deze wedstrijd een bordje tagliatelle met salsa bolognese en een glas Lambrusco nuttigen. Wat een leven!

En het gaat ook vaak om eten in Italië, en zeker in Umbrië en in Toscane. Ik weet niet eens meer hoeveel keer ik naar een sagra ben geweest, maar veel! Een sagra betekent (eet)festival. Die zijn hier alleen in de zomer. Je hebt er zo ongelooflijk veel, ik zal er een paar opnoemen: sagra van de everzwijn, sagra van de eend, sagra van de gans, sagra van de rode peper, sagra van de asperges, sagra van de porchetta, sagra van de vis, sagra van de schapenkaas, sagra van de linzen, sagra van het bier, sagra van de slakken sagra van de truffel, sagra ...  kortom, eten en drinken dus.

Everzwijn festival in Umbria

Twee dagen geleden liep ik zo'n 15 km hard door Castiglione en omgeving. Ik loop altijd zo mijn rondje, maar dit keer liep ik via het station naar Vitellino en weer terug.

Het was vroeg. Ik zag die ochtend een wit busje door Vitellino rijden. Je weet wel, zo eentje die net niet uit elkaar valt. De bestuurder was in het wit gekleed met her en der wat bloedsporen op z'n jas.. Het was de slager. Geen twijfel mogelijk. Hij bracht geslachte dieren rond bij huizen, maar wat dan? Ik liep maar verder met m'n ipodje op, ik heb niet gekeken...

Dit heb je niet Rotterdam dacht ik nog. Daar ligt alles kant en klaar bij de Albert Heijn. Get, die mis ik dus niet. De Albert Heijn!

Vanavond heb ik everzwijn gegeten in Vitellino. Dus, die beesten?! Dat waren dus..
Er was een sagra. Een sagra betekent festival. En tijdens een festival wordt altijd gegeten en gedronken. En dit keer was het de sagra van de everzwijn.

Waar ik altijd tank in "Castiglion" adviseerden ze mij "cinghiale in bianco" te eten in Vitellino. En dat heb ik gedaan vanavond. Wat lekkerrrr..

Het ziet er erg plattelands en dorps uit, een sagra. En het kan ook zomaar zijn dat je bekenden tegenkomt, zoals de visboer van de markt! Vitellino is een dorpje van 3 huizen geloof ik. Maar het eten, de cinghiale klaargemaakt door de mamma's en de nonna's thuis is echt heel smakelijk. Vers, dat is één ding wat zeker is. Ook al is het een rare gewaarwording dat de "dode" everzwijnen zo langs wordt gebracht van de slacht, maar aan de andere kant. Het is geen massa, het is puur en lekker. Je eet met plastic bestek en borden. De wijn wordt ingeschonken in een plastic bekertje. Ook dit is Umbria!

Buon appetito Silvia.

WorldCup

Gisteren heb ik niet de verlening afgezien en dus ook niet naar de penalties gekeken. Ik kon niet meer.. Wat een wedstrijd. Zoveel kansen en ik dacht oh oh als het strafschoppen worden dan..

Ik was voor de verandering in een andere bar in Castiglione gaan kijken, Peperosa. De wedstrijd werd uitgezonden op SKY sport. Als je daarvoor geen abonnement hebt, dan moet je de kroeg in. Maar bijna nergens meer is een TV of scherm te bekennen! Italië ligt eruit en hier wordt de WK nauwelijks meer gevolgd. Weinig sfeer. Ciao azzurri, ciao Balotelli...

Altijd als er een wedstrijd is gespeeld bel ik even naar huis. Nieuwsgierig hoe de sfeer is in Nederland en wat de coach Van Gaal en de spelers te vertellen hebben. Wat een emoties. Heel mooi. Het lijkt heel ver weg, maar ook zo dichtbij.

Hier is niets oranje, en om nu in Nederland te zijn met de WK had ik best leuk gevonden. Al is het maar om een wedstrijd in het centrum van Rotterdam te zien, en na afloop in het Hofplein een duik te nemen.

De WK is over in Italië, maar niet voor ons! Ik vond de wedstrijd zenuwslopend, net als andere 15 miljoen Nederlanders. In de bar had ik een Hollandse supporter gevonden met wie ik de wedstrijd heb gevolgd. Nico uit Venlo. Hij zit in de AOW en is lekker op vakantie in Umbrië. Dat hoor ik graag!

Hij was helemaal niet nerveus. En ik zat maar te knijpen. Kun je nagaan, een vrouw die nog zenuwachtiger is voor voetbal dan een man. Tijdens de verlenging ging de muziek steeds harder in de loungebar. We konden niks meer horen van de wedstrijd. Discolichten gingen aan, stoelen en tafels werden opzij gezet. Er moest gedanst worden! En de wedstrijd dan?

Ik was blij dat ik enigszins gezelschap had. Anders was ik dus echt de enige HOLLAND fan! Ik ben op een gegeven moment weggegaan. Niet vanwege Nico, de muziek, maar het was de spanning... Ik kon niet meer.  Ik wilde de strafschoppen nog volgen via internet "Langs de Lijn op Radio 1" maar ik heb daarvan af gezien.

We zijn door naar de halve finale! YES!

Ik ga niet meer naar Peperosa. De Italianen interesseren zich niet meer voor de WK. Ik ga naar mijn vertrouwde La Cannuccia bar of ik kijk gewoon thuis. Als de wedstrijd wordt uitgezonden op de RAI natuurlijk. Heerlijk met een Heineken biertje. Op z'n Hollands!

sfeertje in Nederland

Oranje supporters

Florence

Vandaag was het tijd om weer naar Walter te gaan. De kapper in Castiglione del Lago. Mijn haren zaten van geen meter meer. Lang voor mijn ogen, geen model. Basta. Nu heb ik een new look, een à la Leontien van Moorsel kapsel. Althans, denk ik. Ik had al een andere coupe, want vorig jaar had ik lang haar. Maar toen ik eenmaal begonnen was met knippen, wilde ik alleen maar korter.. En wetende dat dit allemaal is begonnen in Sassetta, Toscane. Waar ik toen woonde.

Maar nu is het zelfs gewoon SHORT. And I like it. Foto? Nee, nu niet. En daarbij, ik ben niet zo'n selfie fan..

De zomer is begonnen en het bevalt me wel. Het is heerlijk weer buiten, de mensen lopen door de hoofdstraat, er worden ijsjes gegeten, terrasjes zitten vol. Het is gezellig druk. Voor mij mag het altijd zo zijn in Umbrie.

Ik ben de laatste tijd veel in Toscane geweest, in Florence en Siena. In april heb ik de halve marathon van Florence gelopen, en afgelopen weekende heb ik meegedaan aan de 75a di San Giovanni in Florence. Een 10 km wedstrijd door het centrum.

Daarvoor hebben we geluncht in een restaurant in Fiesole, een dorpje in de Toscaanse heuvels met uitzicht op de stad Florence. Waanzinnig mooi. Een betere voorbereiding konden we echt niet hebben! Lekker gegeten en (wijn) gedronken bij restaurant La Reggia degli Etruschi, il salotto su Firenze. Je zit nou eenmaal in de Chiantistreek, dus een glaasje hoort erbij. En ik wist al, ik zou geen PR lopen. Wat dus ook het geval was. Ik heb er iets van 47 minuten over gedaan.

il salotto su Firenze

De rode wijn had helemaal geen invloed op mijn fotokunsten, kijk hier eens. Voeten!

schoenen van Mirco en Rosita

Ook al ben ik Umbra, en begin ik steeds meer van "mijn" streek te houden, ik vind Florence gewoon een toffe stad! Leuke winkels, restaurantjes en barretjes.

I am a carnivore

Ik schrik van mezelf. Ik eet best veel vlees!

Dieren slachten vind ik vreselijk. Ik kan het ook niet zien. Ook niet als ik in Umbrie een vrachtwagen met varkens voorbij zie komen. Ik blijf er dan vaak achter rijden, of ik ga er snel voorbij. Ik vind het zielig. Maar waarom eet ik dan wel varkensvlees? Dat vraag ik mezelf wel eens af. Hypocriet?

Tussen de middag eet ik graag weer mijn prosciutto di Norcia, Mortadella of salsiccie secche. Ondanks dat ik die ochtend de vrachtwagen met varkens heb gezien. In Umbrie wordt heel veel varkensvlees en everzwijn gegeten. Als je in mijn ijskast kijkt, dan is het kaas, groenten, fruit, maar ook zeker vlees! Zelfs een hele varkenswang ligt er. Dat is typisch Umbrisch.

guanciale - varkenswang

Het probleem met mij is, of juist ook weer niet. Ik eet alles. Als ik bij vrienden eet, vragen ze me altijd: lust je dit of eet je dat? Dan antwoord ik altijd "ja hoor geen probleem". Van gekookte tong in Trentino tot pens in Rome. Ik eet het.

trippa alla romana - pens

Het is overduidelijk. Ik ben een carnivoor.  Ik zei het vandaag nog tegen mijn hardloopvriendje. Ondanks mijn liefde voor dieren, ik hou nou eenmaal van vlees. Vandaag op de markt heb ik weer mijn gebraden kip gehaald, en kippenvleugels met pancetta. Ik woon in het land van de pasta. Eet ik dat nog wel? Ja zeker, maar niet zo veel.

Ik ben gewoon een lekkerbek. Punto. Ik woon in Umbrie, en hier eet men vlees. Dus? Vegetariër zou ik nooit kunnen worden... helaas. De verleiding is gewoon te groot. Die lucht van de barbecue al... mmmm. Vegaballetjes, groentenhamburgers. Get, ik moet er niet aan denken! Volgens mij heb je die hier nog geen eens. Althans nooit gezien!

buongiorno

Buon giorno a tutti uit het groene hart van Italië, Umbria.

Het is alweer 1 juni, en het is nu echt voorjaar. Het is nog vroeg. Het enige wat ik nu hoor zijn de vogels en de politiehonden. Ja, dat klopt, politiehonden. Hier aan het Trasimeense meer worden politiehonden opgeleid tot drugshonden. Zij worden hier getraind. Deze honden gaan naar de vliegvelden in Rome, en Pisa voor bagagecontrole.

Wonen in Castiglione del Lago bevalt me nog altijd erg goed. Ik voel me er thuis, mensen in het dorp kennen me. Je ziet nu ook dat het zomerseizoen gaat beginnen. De restaurantjes zetten hun tafels buiten. Schapenkaas, hammen, olijfolie, truffel en wijnen kun je op straat proeven... heerlijk, zomer!

Gisteren had ik bezoek uit Nederland. Dat gebeurt niet vaak, en zeker niet van iemand die ik heel lang niet meer had gezien. Een oude hockeyvriend van Evergreen. Het was alsof we gisteren nog op het hockeyveld stonden bij een Dubbel A toernooi of zo. Met de DJ op het veld en 's avonds de beest uithangen met bier, heel veel bier. Mooi is dat hè? Ook al spreek je elkaar nooit, maar op het moment dat je elkaar dan weer ziet, na zoveel jaar, is het helemaal goed. Fantastisch! Herinneringen weer opgehaald. Veel is veranderd. Heel veel. Ja, ook wij worden ouder.

Heerlijk gegeten bij La Cantina met zijn gezin. In het zonnetje genieten van de antipasti, de primo, dolce en een flesje Bianco del Baccio. Een lokale witte wijn uit deze omgeving.

panna cotta

Het is tijd om te gaan hardlopen.. en daarna op naar Spoleto voor "Vini nel Mondo".

alive and kicking

Het is lang geleden dat ik iets op mijn blog heb geschreven. Dat heeft een aantal redenen, o.a. met mijn internetverbinding. Die had ik niet, of die was ontzettend traag. Maar nu is het opgelost. Eindelijk. Ja, ik heb wifi thuis! Het ging allemaal wel op Italiaanse tempo, maar als je veel geduld hebt, komt het uiteindelijk goed. Zo moet je maar denken, je went eraan!

Het weer was niet al te best de afgelopen dagen, maar deze week schijnt de zon en we verwachten ruim 20 graden! Boven op het dak van ons "paleis", is een privé terras die ik samen met mijn buurman Bruno deel. Vanuit daar hebben we een fantastisch uitzicht over het Trasimeense meer. Er staan al tafels en stoelen. Zo gaaf! We hebben afgesproken dat we van de zomer een BBQ gaan organiseren, met lekker vlees en goede wijn. Dat komt wel goed. Of misschien ook een paar aperitivi! Spritz en cicchetti. Op z'n Venetiaans :) Of een aperitief "al modo Toscano" want Bruno is Florentijn. Bruno spreekt de "c" niet uit. Dat is zo grappig het Toscaanse dialect. "Casa" is in het Toscaans "hasa" en "Coop" is "hoop". Toscanen zijn net zoals "Umbri" heel aardig en gastvrij. Laatst heb ik een secondo gegeten bij hem thuis met cannellinibonen (op z'n Toscaans). Heerlijk. Ik bof toch maar weer met zo'n buurman.

Het hardlopen is de laatste tijd er een beetje ingeschoten. Tja, maar ik ben nog wel fit. Althans.. vandaag 12 km gelopen en het ging redelijk. Aanstaande zondag ga ik een wedstrijd lopen met mijn hardloopgroepje in Perugia, 12,5 km, en op 8 juni is een halve marathon in Città di Castello. Ik weet niet of het me lukt daar een PR te lopen, maar het parcours schijnt enorm snel te zijn. Sneller dan die in Florence. We shall see!

Pisa!

zonsondergang bij mij thuis Trasimeense meer

skiën in Val di Fassa

Het lijkt alweer weken geleden dat ik op vakantie geweest ben, ook al zijn het maar 5 dagen dat ik weer in Umbrië ben. Ook niet vervelend overigens, en daarbij het is mijn thuis. Het is hier prachtig aan het Trasimeense meer! Maar een weekje zonder internet, geen werk, en daarbij ook een paar heerlijke dagen in Trentino vakantie gevierd te hebben... blijkbaar heb ik het verdiend!

Het weer was geweldig. Alleen de sneeuw was toch niet helemaal top. Het was in Noord Italië de afgelopen weken warm geweest. Op het moment dat ik Vigo di Fassa binnen reed zag ik 20 graden staan, en dan ben je al op 1400 m.

Wat fijn om weer op de latten gestaan te hebben. En leuk weer mijn collega's van Hotel Renato gezien te hebben. Ik zag me nog in een dirndl rondlopen, maar dit keer stond ik aan de andere kant. Ik heb er 1x gegeten, en het was werkelijk voortreffelijk. Ik kan het iedereen aanraden voor een vakantie in de Dolomieten. Want buiten dat het hotel mooi is en dat je er lekker eet, worden er verschillende excursies georganiseerd door de eigenaar van het hotel. Erg leuk!

Mooie skitochten heb ik gemaakt. Met familie en vrienden ben ik in Carezza, Cortina d'Ampezzo en Passo San Pellegrino geweest. En wat een uitzicht vanuit Lagazuoi, Cortina d'Ampezzo! We hebben de gondellift naar boven genomen naar het panoramaterras, waarvandaan we de tocht voortzetten. En wat blijkt, hier is ook een film van James Bond opgenomen. De scenes in de gondellift. En volgens mij weet ik wel welke film dat zou kunnen zijn. Een leuk weetje...

De Dolomieten blijven mij fascineren. Die puntige bergen. Ze zijn ook niet voor niks toegevoegd aan de Werelderfgoedlijst van de UNESCO. Als je vanuit het zuiden, Umbrië in dit geval, via de A1, de A22 "Brennero" naar het noorden neemt, dat is de weg die ik altijd rij, ga ik bij Bolzano Zuid eraf voor Val di Fassa. Bij de afslag kun je de bergen al in de verte zien. En dat vind ik zo fantastisch. Ja, ik kan er niks aan doen. Ik ben nou eenmaal een bergliefhebber!

Voorheen ging ik wel eens in Oostenrijk skiën of in Frankrijk, maar daar zie je mij niet meer. Misschien ben ik verpest. Ik heb nou eenmaal mijn voorliefde voor Italië. Ik woon er, en ik vind het er heerlijk... en zeker nu het voorjaar komt.

Vakantie

Mijn skivakantie in Trentino staat voor de deur. De Dolomieten in Trentino, Val di Fassa. Lekker skiën. Goooooo!

Maar momenteel is het zo fantastisch weer in Umbrië, dat het bijna wel zomer, en misschien ook nu wel een klein beetje vakantie lijkt voor mij. Heerlijk de zon, warmte... ik heb al op mijn terras gezeten met een home made cappuccino (voor elven!). What a life.

Dit is het uitzicht vanuit mijn woonkamer. Restaurant, hotel La Cantina is tegenover mijn huis. Daar moet je zijn voor lekker eten.

En dit is het uitzicht vanuit mijn terras. Het Trasimeense meer. Hier loop ik dus altijd hard, heerlijk hè?