Met een rolstoel door Umbrie en Toscane

Het is niet de eerste keer dat mijn ouders naar Italie op vakantie gaan. Sinds dat ik er woon proberen ze zo veel mogelijk langs te komen. Ook al valt dat niet mee als je eigen ouders niet meer de jongsten zijn, maar ze doen het nog steeds.

Umbrie en Toscane zijn erg prachtig door hun groene en glooiende heuvels. Zeker in de buurt waar ik woon. In Castiglione del Lago, mijn woonplaats, lijkt het soms net alsof je je in Toscane waant. Dat kan ook niet anders want Montepulciano is maar 20 km van mijn huis vandaan, en Siena is hooguit 45 minuten met de auto rijden.

Je kunt, als je wel of niet inwoner bent in Italie, een rolstoel "huren" tegen een erg zacht prijsje, 3 Euro per dag. Helaas is het zo dat mijn vader met gezondheidsproblemen kampt waardoor hij lange afstanden moet afleggen in een rolstoel. Het lijkt bijna onmogelijk dorpjes in Umbrie te bezoeken met een rolstoel maar het is te doen. Je moet alleen weten waar je heen kunt gaan, en hoe je een bezoek aan een dorp gaat doen. Waar start je, waar parkeer je, waar is het "vlak"? Dat klinkt misschien overgeorganiseerd, maar je moet wel. Het is van belang dat je van te voren weet wat je wel en niet kan doen.

Bijvoorbeeld Assisi is heel moeilijk met een rolstoel te doen. Daar zijn we vorig jaar geweest. Het is er stijl, zeker als je vanaf de basiliek St. Franciscus naar boven loopt. Wat overigens erg mooi is. Je kunt bijvoorbeeld beter bovenaan beginnen, bij de St. Clara, en van daaruit door Assisi naar beneden lopen.

Daarentegen is Perugia een prima stad te bezoeken als je in een rolstoel zit. We zijn daar dit jaar geweest. Deze stad ken ik goed, en ik wist dat we niet voor verrassingen zouden komen te staan. Aangekomen boven met de minimetro is er een lift naar boven naar het centrum. Vanuit daar loop je redelijk vlak in het historisch centrum. Alleen je moet wel uitkijken dat je niet blijft haken in een gat met de kleine wieltjes vooraan de stoel. Je moet kijken waar je loopt. De straten zijn nou eenmaal niet zoals in Nederland, ze zijn ouder, en dus ook vaak ongelijk.

Perugia

Vorig jaar zijn we in Rome geweest met de rolstoel, maar dit jaar hadden we besloten een bezoek te brengen aan Florence. We zijn erheen gegaan met de trein. Ik kan niet anders zeggen dat het treinpersoneel ontzettend behulpzaam is. In Florence kun je in het centrum rondlopen met de rolstoel, maar je moet bijvoorbeeld niet naar Piazzale Michelangelo willen lopen. Dat ligt bovenop een heuvel. Dan zou je eventueel de bus kunnen nemen vanaf het treinstation, en vanuit daar weer de bus terugnemen naar het centrum, want ook naar beneden lopen is gevaarlijk. De straatjes zijn te stijl, en er zijn veel trappen.

Overigens bij het oversteken van straten in Florence heb je vaak geen aflopend stoepje. Dat is lastig waardoor je de stoel moet keren en achterstevoren het zebrapad moet oversteken. Maar nogmaals, ook al is een stad als Florence overvol met toeristen, er wordt over het algemeen rekening met je gehouden. Ook de auto's laten je gerust passeren.

St. Croce Florence

Mijn ouders verbleven voor de tweede keer in Trasimeno Bungalow in Tuoro sul Trasimeno, Umbrie. Dat is een gelijkvloerse privéwoning met zwembad waar je goed kunt vertoeven. Ook ideaal voor mensen die wat minder mobiel zijn. Alles is gelijkvloers, de douche, de kamers. Perfect!

Voordat je een vakantie boekt naar Umbrie is het belangrijk om te weten dat deze regio niet erg rolstoelvriendelijk is. Ook Toscane niet trouwens. Oude dorpjes zijn daar eenmaal niet op gebouwd. Ik spreek uit ervaring. Het is niet onmogelijk, maar het is organiseren en kijken wat de mogelijkheden zijn. Neem vooral je eigen invalide parkeerkaart mee, die is hier ook geldig. En mocht je met de trein reizen, en je hebt hulp nodig, dan kun je dat aanvragen, ook via internet: www.trenitalia.it

Voor meer informatie over rolstoelvakanties in Umbrie kan ik iedereen doorverwijzen naar onze website Villa in Umbria.

1) appartementen in Umbrie voor rolstoelgebruikers
2) villa's in Umbrie voor rolstoelgebruikers

Rotterdam marathon

Het is ruim twee weken geleden dat ik de marathon van Rotterdam heb gelopen. Maar het lijkt wel gisteren. Wat een ervaring, en wat een leuke marathon!

In Italië heb ik heel hard getraind. Ik wist wat mij te wachten stond, dit was mijn 8e marathon. Ik wilde in Rotterdam een PR lopen, wat mij in 2013 in Venetië helaas niet is gelukt.

Bastiaan uit Rotterdam had mij een trainingsschema opgestuurd om mij optimaal te kunnen voorbereiden. Vier keer in de week moest gelopen worden. Mijn hoofddoel was te genieten van de trainingen, maar dat kon ik niet altijd opbrengen. Ik zag er soms als een berg tegenop om te gaan lopen. Zeker wanneer het slecht weer was of wanneer de fartlektrainingen en intervaltrainingen op het programma stonden. 

Ik sprak Bastiaan om de paar weken om te vertellen hoe het ging. Hij coachte me, en gaf me goede tips mee. Maar vooral, ik moest relaxed blijven. Veel (hardloop)vrienden van mij hebben mij ook gesteund de afgelopen maanden. Niet alleen in het lopen, maar ook met voeding. Ik moest meer pasta eten en minder cappuccino's drinken!

Gelletjes, voedingssupplementen, beenmassages, ik heb me eraan gehouden. Dat kan ook niet anders om een prestatie zoals een marathon neer te zetten. Ik had het nodig om sneller te worden, te herstellen en om elke zondag weer die lange duurlopen te kunnen lopen.

De vrijdag voor de marathon heb ik met vrienden uit Italië mijn startnummer opgehaald. De sfeer in de stad was goed. 

De dag van de Rotterdam marathon, 12 april 2015

De start was om 10.00 uur. De trein van Maassluis naar Rotterdam zat goed vol met hardlopers. Ik kleedde me om in het hotel waar vrienden verbleven. De laatste voorbereidingen waren een feit...

Al vroeg liepen we naar ons startvak. Maar wat bleek, we konden er niet meer bij. Ik hoorde Lee Towers wel zingen, maar ik stond met mijn neus naar het Hofplein. Niets gezien van de start. Balen! En ik moest ook nog heel nodig naar het toilet.

Over de startstreep gelopen waren al ongeveer 5 minuten verstreken. Ik was een van de laatsten van ons het startvak. Ik moest daardoor in het begin ontzettend veel mensen inhalen. Ik kwam veel hardlopers tegen. Inhalen, zigzaggen, dit kostte mij de nodige energie. Ik wilde de eerste helft 1.40 lopen en de tweede helft 1.39. Dat had mogelijk kunnen zijn gezien mijn halve marathon tijden. Ik liep op schema. 

De eerste helft in 1.40 gelopen... Op naar de volgende 21 km.

Honderden supporters stonden langs het parcours aan te moedigen. Ook kinderen deden enthousiast mee. Ze gaven je een "high five" of stonden met op een kaart geschreven "druk hier voor meer power". Soms hoorde ik mensen mijn naam roepen. Ik keek dan, maar dan kende ik ze niet. "Sylvia je doet het goed, het gaat lukken!" Toen dacht ik, dit is Rotterdam. Iedereen leeft met je mee. Kippenvel als ik er nog aan denk.

Ludolf stond op mij te wachten op de fiets bij het Kralingse Bos. Hij zou eerst met mij meelopen, maar omdat hij geblesseerd was is hij mij gaan supporten bij de laatste paar kilometers op de fiets. Hij had drinken voor me bij zich. Maar omdat ik gedurende de marathon al goed voorzien was van drinken had ik geen dorst. Hij sleepte me door die laatste kilometers heen. 

Ook mijn ouders en vrienden hebben mij gesteund gedurende de wedstrijd. Dat heeft me veel goeds gedaan. Wim, Aleid, Ludolf, Leonore, Melvin, mijn ouders, ooms en tantes, Michele, Jurgen en de kinderen. Jullie waren geweldig!

Het moment op de Coolsingel, de laatste kilometer, kan ik niet omschrijven. Dat is een emotie die je zelf moet beleven. Ik ging zelfs harder lopen door de adrenaline. De mensen droegen me als het ware over de finish. Ik had even geen pijn meer, de tranen liepen over mijn wangen. Het was me gelukt, een nieuw PR! 3.23,54. Wat was ik blij, en wat was het weer zwaar. We kregen een mooie medaille.

Ik heb weer een marathon gelopen. De marathon van Rotterdam. Overal stonden mensen ons aan te moedigen. Er was muziek, dj's en drankposten. Alles was tot in de puntjes geregeld. Een onvergetelijke ervaring. Misschien volgend jaar weer?!

Trentino Alto Adige

Trentino is een Noord Italiaanse streek waartoe de Dolomieten horen. Ze zijn prachtig! In de winter verandert Trentino in een skiparadijs. Er ligt altijd sneeuw en vaak schijnt de zon. Het is een populair gebied voor mensen die graag skien, ijsklimmen, wandelen, snowboarden of langlaufen.

Trentino-Alto Adige, zuid Tirol, biedt een gevarieerde keuken en heeft zowel Italiaanse, maar ook Oostenrijkse, Duitse en Hongaarse invloeden. De inwoners, met name in Alto Adige, spreken Duits en dragen vaak Tiroler klederdracht. In Italië worden ze de "crucchi" genoemd. Ze neigen meer naar het Duits toe, dan naar het Italiaans. Bij de bakker zie je bijvoorbeeld "Bäckerei" staan in plaats van "Panificio". 

Wie van lekker eten houdt kan zich uitleven in Trentino. Wat dacht je van de apfelstrudel, strauben, bombardino, Forst bier of de canederli met speck? Lekker!

Canederli met speck

Strauben met poedersuiker en jam "di mirtilli rosso"

Forst bier en bombardino

In maart ben ik gaan skiën in Val di Fassa. Net aangekomen in Vigo di Fassa, was ik eerst langs Luca @ Sport Planet gegaan voor mijn skies.

De eerste avond gezellig eten met familie bij Agricultur El Mas in Moena. Een heel leuk restaurant, waar je de echte traditionele keuken kunt proeven. Bij de Aperol Spritz kregen we stukjes Puzzone di Moena, geurkaas, worst en stukjes brood op smaak gebracht met komijn. Daarna heb ik een traditioneel berggerecht met polenta, goulash, lucanica en formaggio fuso verorbert vergezeld van een glas stevige rode "Lagrein". Buon appetito!

Klaar voor de 1e skidag.

Donderdagochtend na een goed ontbijt in hotel Da Maria in Vich, vertrokken we om 8.30 uur naar Stazione Lupo Bianco waar we hadden afgesproken met de groep. Onder leiding van skigids en eigenaar Giovanni van Hotel Renato gingen we een schitterende skitocht maken op de Marmolada. De Marmolada is een gletsjer en is 3343 m hoog. Deze berg is de hoogste berg in de Dolomieten. Ze wordt ook wel de Koningin van de Dolomieten genoemd. Ik was daar nog nooit geweest, ik keek er naar uit daar te skien. En ik kan niks anders zeggen, het is fantastisch. Bovenaan de berg heb je een "panorama mozzafiato".

Voordat we de Marmolada met de cabinovia (cabinelift) omhoog gingen, hebben we eerst door een "kloof" met tientallen ijswanden geskied. Deze kloof behoort tot een stukje van de giro "Grande Guerra" - De Eerste Wereldoorlog. Het is een smal pad met bruggetjes waarop je skiet, niet stijl. Op de ijswanden zagen we een aantal klimmers naar boven gaan. 

Nu lijkt de skivakantie alweer lang geleden. Het is lente. Nu staat de marathon van Rotterdam op mij te wachten. 12 april loop ik 42,195 km. Hard getraind, de maanden zijn voorbij gevlogen.

Val de Fassa, Trentino is een fantastisch gebied, in mei ga ik de 30 km wedstrijd lopen Cortina - Dobbiaco. Rennen in de bergen is geweldig.