11 February 2013

Life is beautiful. Live in the moment, enjoy every day and be happy. 37 happy years. Thanks to all of my friends, colleagues but most of all my parents for making these years in Italy to remember..

Goodbye Angie

Dingen lopen soms raar. Ik dacht het seizoen af te maken met mijn kamergenote, vriendin en collega Angelica. Sinds vandaag is ze terug naar huis. Een blessure aan haar been heeft haar moeten doen afhaken. Dagen lang heeft ze op bed gelegen, maar dat mocht niet baten. De pijn in haar been ging niet weg. Ook vandaag liep ze nog op krukken...

Samen een kamer delen in een plaats waar je samen niet vandaan komt en daarbij keihard werken in hetzelfde hotel is erg intens. We deelden alles samen, zelfs onze privé-levens. Ik mis haar nu al. Een kamer voor mezelf hebben is opzich niet erg. Maar omdat het werk zo zwaar is, heb je soms een ruggesteuntje nodig. Vanochtend heeft ze mij een mooi cadeau gegeven met een lieve brief. Dat raakte me. Maar misschien is het ook de vermoeidheid. Zeker weten dat we elkaar weerzien. Waar en wanneer nog geen idee. Maar dat zit goed, onze vriendschap. Ik heb een hele goede vriendin erbij!

Omdat mijn collega nu is uitgevallen, doe ik voornamelijk bedieningswerk en nauwelijks secretaressewerk. Overdag help ik met tafels dekken voor diner en daarna doe ik samen met mijn andere collega de high tea voorbereiden. Dan naar huis, een beetje uitrusten en om 18.00 uur weer aan de slag tot laat. Tien minuten eten in de keuken hutje mutje, de bar beheren tot rond 19.30, ook al komen er niet veel mensen maar goed, en dan bedienen. Afruimen en glazen afwassen. Tafels weer dekken voor het ontbijt en dan....Heineken biertje!

Ik voel me helemaal niet fit. Als ik aan mijn marathon denk in oktober krijg ik een beetje de kriebels. Want ik loop nauwelijks. Ik kijk er naar uit weer lekker in mijn eigen kloffie te lopen, lekker te gaan trainen en het warme weer tegemoet gaan.
Helaas heb ik geen tijd hier te genieten van de bergen. Ik zou zo veel willen doen hier, want de omgeving is prachtig. Met sneeuwschoenen wandelen bijvoorbeeld of lekker skiën. In het begin dacht ik dat ik daar wel tijd voor zou hebben..NOT. Maar de schade haal ik wel in. Ik heb onlangs een mooi bergmens ontmoet die mij beloofd heeft mee te nemen voor een ski-alpinisme tocht in de bergen. Super!

Dirndl

Ik kan er niks aan doen, maar elke dag moet ik een dirndl aan. Dat went, maar soms heb ik gewoon zin in mijn eigen kleren rond te lopen. Maar hier in de bergen is dat gewoonweg not done. We zitten bijna in Oostenrijk, dus je hebt geen keuze. Nou heb ik een rode, een blauwe en een zwart-donkerrode Tiroleser jurk. Mijn bloesjes eronder zijn erg kort, maar dat hoort zo omdat het bloesje een beetje boezem moet geven. Nou is dat bij mij is erg moeilijk, maar goed. Allereerst de jurken zitten niet strak, integendeel, die zitten mij veel te ruim. Aan de onderkant slepen ze soms over de grond..ja, dat is heel grappig, maar ik ben niet lang en er is niks anders. Dus als ik loop, en zeker met trap op en af moet ik uitkijken dat ik niet val! En als ik dan ook nog een schort om heb dan voel ik me net Maria van de Sound of Music. Dan heb ik zin om die jurk zo beet te pakken en naar buiten te rennen en de liedjes te zingen die we elke dag horen op de Duitse Radio Paloma 100% Deutscher Schlager!

Vandaag is het 1 februari en twee maanden zitten erop. Het lijken wel zes maanden. Dat gevoel dat je zo lang van huis bent. Er is zoveel gebeurd in de twee maanden. Te veel om op te noemen. Maar een ding weet ik zeker, na het seizoen, na 31 maart ga ik een feestje bouwen! Vier maanden lang non stop werken, een kamer delen...om kort samen te vatten, vier maanden leven voor het hotel. Want er is niks anders...dus dat verdient zeker een lekker flesje Spumante!
Het hardlopen heb ik weer opgepakt, heerlijk, want ik ga ook de marathon van Venetie lopen! Dat geeft me energie, het hardlopen. Daarna voel ik me prima, het gevoel alsof ik de wereld aankan. En die positieve energie heb je nodig om het vol te kunnen houden hier in Vigo di Fassa. Voordat Marco kwam zag ik er vermoeid uit, ik had zelfs puisten in mijn gezicht! En dat heb ik normaliter nooit. Ik heb een gladde huid, ik eet altijd gezond en met mate. Dus daar kan het niet aan liggen. Wellicht was het alles bij elkaar, vermoeidheid, spanningen en anders eten. Voor mij is het allerbelangrijkste nu de twee maanden doorkomen. Ik ben wel moe, maar ok. Dat zijn we allemaal. Met mijn kamergenootje overigens is het nog altijd gezellig. We maken het samen ook leuk. Dat is mijn geluk, want fulltime een kamer delen en elkaar ook op het werk zien .. dan ontstaat er wel een hechte vriendschap. Dat is mooi. We vertellen elkaar veel, ook onze geheimen enzo. Ik weet veel van haar en zij van mij. En soms zeggen we, ik ga je missen als je er niet meer bent! Pff ik moet er niet aan denken als haar contract afloopt op 10 maart en dat ik nog drie weken moet zonder Angelica. Maar ok, dan zitten we al in maart en dan vliegt de tijd voorbij. Na het seizoen ga ik zeker wat vrienden opzoeken in Italië. En natuurlijk wil ik even naar Nederland komen, mijn ouders, zus, nichtjes en vrienden weer zien...cannot wait!