zaterdag 1 november 2014

fly Sylvia fly

Ik weet niet wat ik mooier vind. De marathon van New York lopen of een tandemvlucht maken in de Dolomieten!

Wat een spontane ontmoeting met vrienden op een maandagavond bij bar Conti d'Arco zoal niet teweeg kan brengen. Ik ontmoette Andrea, een parachutist. Hij vertelde over zijn tandemvlucht die hij die dag had gemaakt. Het begon te kriebelen. Parapending! Ik zag wat foto's en filmpjes op de smartphone van Andrea. Het zag er waanzinnig uit. Het is nu of nooit dacht ik, en ik vroeg: "Ben je morgen vrij?"

Het had zo moeten zijn: Let's go flying on a tandem paragliding!

Op dinsdagmiddag ging ik samen met Matteo, Andrea en Stefano de Monte Stivo (2000 m) op. We gingen vliegen! We waren met de Jeep van Matteo. Matteo is beheerder van de berghut Marchetti (rifugio Stivo). Hij heeft permissie om naar boven te rijden. Dat was al een ervaring op zich. Mijn maag draaide. En toen ik naar beneden keek...

Met twee zware rugzakken van zo'n 20 kg liepen we naar boven tot het punt waar we zouden starten. Mijn "pilota" was Stefano (parachutist).

Stefano legde mij uit wat ik moest doen. Drie dingen, maar ik kon er maar 1 onthouden op dat moment. De adrenaline spoot door mijn lijf. Ik dacht, wat als de parachute niet omhoog gaat. Dan donderen we keihard naar beneden. "Waarom zoek ik toch altijd avontuur?"

Ik wilde dit ooit doen in mijn leven. Parapending. De Monte Pichea, de Monte Brione, de Monte Baldo. De bergen waar ik heb gewandeld. Die wilde ik van boven zien. Ik ken ze. Dan het Gardameer, Torbole, Nago, Riva del Garda, Arco en wat dacht je van de Lake Garda marathon die ik heb gelopen in 2012!

Sei pronta Sylvia? En toen wist ik het niet meer. We renden en renden en renden. Tot op een moment ik geen grond meer voelde. WAAAAA wat gaaf! Ik zag alles van boven! We vlogen! Ik zat voor Stefano en alles ging helemaal goed en rustig. "Stai bene Sylvia?"
We vlogen richting Nago. Daarboven zagen we meer parachutisten. Stefano vond de thermiek vlakbij de Monte Creino, boven Nago, en we gingen maar hoger en hoger. Super cool!

Foto's en filmpjes werden gemaakt tijdens de vlucht. Hij legde mij uit over de bergen en de wind. Duidelijk een ervaren parachutist. Hij vertelde over wedstrijden, trainingen, en dat hij met deze sport is opgegroeid. Hij was al 14 jaar toen hij begon. Aan ervaring en kennis ontbreekt het hem duidelijk niet. Dit is zijn werk. Hij is een professional, net als Andrea.

Vanaf Nago vlogen we richting Arco. Wat een emotie! En Stefano riep alsmaar: "Che fiiigoooooo"!

We landden op het sportveld van Arco. Daar wachtten op ons Andrea en Matteo. De landing verliep vlekkeloos. Ik zette mijn voeten neer, en ik dacht: "Dit neemt niemand meer van mij af". Dit is zo geweldig om te doen! Wat een ervaring. Heerlijk.

Ik denk er nu nog steeds heel veel aan. Net zo veel als ik toen New York liep in 2006. Dat zijn ervaringen als "once in a lifetime". A nice experience. Thank you!

Voor informatie over tandemvluchten in Trentino: Stefano Sottroi: I Fly Tandem





Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen