I fly I flew I ..

Sinds de marathon van Venetië loop ik weer met muziek. Dat had ik een tijdje afgeschaft. Waarom weet ik niet, misschien dat ik mijn muziek weer moet updaten. Ik heb een oude I-pod met oude nummers. Ik heb zo'n lange rode, uit 2007. Her en der zit wat roest, en ja hij heeft ook kuren. Maar wat heerlijk weer lekker hard die muziek in mijn oren te horen.. als ik over een paar jaar doof ben. Goed, dan weten we hoe dat komt!

Het leek alsof ik vloog over de straten van Tuoro sul Trasimeno. Lekker tempo gelopen. Ik zit nog niet op het niveau waar ik wil zijn. Maar, dat komt nog wel! Die halve marathon ga ik echt een keertje binnen de 1.35 lopen!

We zijn weer begonnen met werken. De feestdagen zijn achter de rug. De Italianen hebben vakantie gehad tot en met 6 januari (Drie Koningen), oftewel La Befana! Bij sommigen is het duidelijk te zien dat ze veel zin hebben in het nieuwe jaar. De gaatjes in de straten worden weer gevuld. De mensen in de supermarkt zijn weer net zo aardig, en de auto's worden nog altijd net niet in de winkel geparkeerd. Ondanks dat de parkeerplaats gewoon leeg is! De smartphones zijn paraat, op de wc, in de bar, in de pizzeria, op het station... Soms wordt er ook wel gepraat met elkaar, maar dan over FB via Whatsapp. Met heel veel smilies! Ik kreeg een keertje een huilende smiley via FB, dat was niet de bedoeling. Ik kreeg gelijk een lachende smile terug. Gelukkig! Ik heb nog zo'n oude Samsung telefoon. Je weet wel, zo'n roze, uitschuifbare. Ik kan alleen bellen en sms-en. Ik ben wel heel ouderwets, maar ik denk dat ik niet minder happy ben dan menigeen. Maar, zeg nooit nooit, straks loop ik ook met een I phone in Perugia! En dan ga ik lekker whatsappen met al mijn vrienden.

Ok, ik geef toe, mijn ouders hebben een tablet en ik ging er ook soms even voor zitten of ik nog mail had.. Dat was heel gezellig toen ik even in Nederland was. Maar uiteindelijk vond ik het toch niks, je kijkt, je leest, je klikt en vaak nog verkeerd ook. Om je heen zie je of hoor je niks. Een tablet is leuk, maar dan voor foto's misschien of muziek. Maar niet voor mij, of voor mijn werk. Onhandig! Dus, dan toch maar een nieuwe MacBook kopen. Mijn huidige witte Mac gaat met pensioen, hij toont kuren. Dat is een aardige uitgave voor mij, maar ik vind het stiekem wel leuk. Nog eventjes wachten, maar hij komt!

Ja ja, we gaan ervoor. 2014 wordt een geweldig jaar! Met veel reserveringen, zon, plezier en lekker eten in Umbrië. Nog een weekje en dan heb ik mijn eigen appartement in Castiglione del Lago, Umbrië. Gaaf!

back in Umbria, Italy

De vakantie in Nederland is voorbij gevlogen! Tien dagen Hollands eten en drinken. Erwtensoep, haring, kroketten, frikandellen, zuurkool met worst, slavinkje, oliebollen en appelflappen, belegen kaas, Amstel biertje van de tap.. Het lijkt ongezond, maar het was zo lekker allemaal! Ik was op vakantie, dus ik mocht alles eten en drinken wat ik maar wilde! En dan wil ik de etentjes bij vrienden en familie niet vergeten. Heerlijk! Pompoensoep, risotto met garnalen, gourmetten, kalkoen, gerookte eendenborst, parelhoen... Mmm ik ben een lekkerbek. Hier in Umbrië kook ik goed voor mezelf, maar als ik bij vrienden eet, in Nederland of in Italië, dan is het feest. Ik rol dan nog niet net van tafel..

Haring Hollandse vis

In Eindhoven, Maastricht en Den Bosch ben ik geweest. Een bliksembezoek in Amsterdam IJburg voor een fotoshoot, en last but not least: Rotterdam! Wat als ik daar niet kom, dan ben ik niet in Nederland geweest hoor! Bijenkorf, Lijnbaan, Witte de With, het geijkte, maar altijd weer gezellig. Trots op Feyenoord dat zij een goede speler uit Italië hebben: Graziano Pellè. Hier in Umbrië kennen ze hem niet, maar in Rotjeknor wel!

Het is vandaag zondag 5 januari 2014. En vanochtend had ik nog helemaal niks in de planning staan. Ik wilde naar Montepulciano gaan, dat is een klein plaatsje in Toscane, maar 35 km van hier vandaan. Het regent zo ongelooflijk hard, dat ik dacht.. Nee, een ander keertje. In Nederland kan het weer echt troosteloos zijn, maar onderschat Umbrië niet. Vandaag ging mijn loopgroepje meedoen aan de 11 km wedstrijd in Fabro TR. Normaliter had ik meegedaan maar omdat ik gisteren na 9 km lopen niet overtuigd was van mijn fitheid en snelheid ben ik niet gegaan. Dat komt natuurlijk van alles wat ik verorberd heb in Nederland...ai! Volgende week staat een halve marathon in de planning. Perugia-Assisi. Dus ik ga de komende dagen weer een beetje trainen, en dan zondag lekker lopen. Zal geen PR zijn, maar ik moet ergens beginnen!

Roma - Rotterdam - Amsterdam

Mijn vlucht naar Nederland op 23 december jl. is niet helemaal vlekkeloos gelopen, in die zin, met horten en stoten (letterlijk) is het vliegtuig van Transavia niet geland op Rotterdam, maar op Amsterdam Schiphol. De dag van vertrek verliep al hectisch. Op het vliegveld Roma Fiumicino was ik niet de enige... Nee, dat zeker niet. En omdat ik bij de incheck balie redelijk laat was, moest ik ook nog haasten om door de gate te komen. Gelukkig waren een aantal aardige Italianen die mij voor lieten. En uiteraard ook een aantal Nederlanders lieten mij door, maar dat ging niet van harte. "Ik heb nog maar een paar minuten", zei ik in het Italiaans, ik had haast. En ik had ook haast! Maar wat bleek nou, zaten die Hollanders bij mij potverdrie in het vliegtuig! Ouch! Geen goede beurt gemaakt Syl, dacht ik nog. Als blikken konden doden, dan was ik er nu niet meer geweest. Ze hadden het gelijk over de Italianen die altijd maar voorpiepen. Ik Italiaanse? Na al die jaren misschien dan toch wel! En ik deed natuurlijk net alsof ik op dat moment GEEN Nederlandse was. Ik sprak opeens alleen maar Italiaans.

De vlucht verliep prima, totdat we moesten landen op Rotterdam Airport. Ik wist al van de storm, en ik hield mijn mail al dagen van te voren extra in de gaten om te kijken of er vertragingen waren o.i.d. Maar nee dus. Alles was ok. Nou goed, de landing. Het lukte gewoon niet! Aiuto! Het vliegtuig ging van onder naar boven, en van links naar rechts. Mensen moesten overgeven, de zakjes vlogen om onze oren. De stewardessen bleven zitten en kwamen niet helpen. Overal zag je rode alarmknopjes branden. Maar niente, het kon gewoon niet. Zo erg waren de turbulenties. De vleugels zag je vanuit het raam op en neer gaan. Na twee landingspogingen, bloed zweet en tranen zijn we doorgevlogen naar Amsterdam! Het was al bijna middernacht. Ik dacht in het vliegtuig: "Het kan me niet meer schelen, ook al slaap ik op eigen kosten in een hotel in Amsterdam, landen is voor mij het allerbelangrijkste." Ik wilde niet meer vliegen. Ik vond dit helemaal niet leuk! Ik voelde me machteloos, opgesloten. Toen ging er ook nog even door mij heen: "ok, dus this is it!?" Want paniek in de toko was er. Ik bleef maar knijpen in mijn handen... "als dit maar goed komt." En mijn ouders dan? De afspraak bij de kapper, mijn biertje, de hond, mijn zus, nichtjes, vrienden, marathons?! Ik wil er nog wel wat lopen hoor! En mijn werk dan? Nee nee, dit gebeurt mij toch niet? Altijd bij de buren, maar niet bij mij... en het tegendeel bewijst maar weer.

Wat een stress. Als ik er nog aan denk, draait mijn maag. En weet je wat dan zo bizar is. Tijdens een vlucht doet iedereen z'n ding. De een leest, de ander slaapt, stelletjes zitten gezellig te doen. Nou ik niet. Wat ik dan wel doe tijdens een vlucht? Ok, ik lees ook en ik slaap af en toe. Maar als je dit meemaakt in een vliegtuig, dan ben je opeens een team. Dan is je ding doen niet meer belangrijk. En die Nederlandse bromknorren hoorde ik ook niet meer over voorpiepen... Ik heb ze zelfs mijn kotszakje gegeven! Zo ben ik dan weer wel. En ooh wat waren zij misselijk!

En nu, ja, nu lekker Hollands eten met familie en vrienden. Bitterballen, frikandellen, patat, rookworst, zuurkool, rode kool en ... last but not least oliebollen. Het is oliebollen en appelflappen tijd. Op naar de Heemraadsingel in Rotterdam!